Tags

De weg naar het Alexanderveld in Den Haag is me ondertussen bekend. Nauwelijks 15 maanden geleden was ik daar tweemaal voor mijn nieuwe Belgische paspoort. Dat paspoort is – op drie bladzijden na – vol. Vol met visa en heel veel stempels. Ik heb ondertussen een fraaie verzameling oude paspoorten. Tijd voor een nieuw paspoort.

De Belgische ambassade in Den Haag stuurde me een paar weken geleden een email over het vernieuwde biometrische paspoort. Ik moet me persoonlijk aanmelden op de ambassade. Ik meld me bij de receptie. De verantwoordelijke ambtenaar wordt er bijgeroepen. Ik vul een aantal papieren in. Ik opteer voor een dubbeldik paspoort – 64 bladzijden in plaats van de gebruikelijke 32 bladzijden. Wel meer dan drie keer zo duur. Die logica ontgaat me.

Ik moet plaats nemen in een foto-cabine. Ik kijk op het scherm – met mijn ogen tussen de twee pijlen. Hoofd recht naar voor. Niet teveel lachen. Op een scherm zie ik het resultaat. De mevrouw achter het loket – achter gewapend glas – vraagt via de intercom of ik tevreden ben over de pasfoto. Hahaha. Alsof dat iets uitmaakt, het is niet voor een portfolio. De procedure gaat verder. Eerst wordt mijn rechterwijsvinger gescand, daarna mijn linkerwijsvinger. Vervolgens moet ik op een display mijn handtekening zetten. Even later rolt een papieren versie van dit alles uit de printer. Ik kijk het nauwkeurig na. Ik zie maar één fout. Dit is de aanvraag voor een paspoort van 32 bladzijden. De ambtenaar maakt haar excuses maar raakt dan volledig van slag. Hoe moet zij dit annuleren in haar computer? Er wordt een collega bijgehaald. Tien minuten later is alles gewist. Ik begin aan de tweede ronde. Foto – vingerafdrukken – handtekening – controle – betalen-met-pin.

Ruim veertig minuten later verlaat ik de ambassade. Ik krijg een brief thuis als het nieuwe paspoort klaar is. Ik moet dan weer naar Den Haag. Mijn oude paspoort wordt dan gedeeltelijk ongeldig gemaakt behalve mijn visum voor Mozambique want dat is nog geldig tot maart 2012. Ik ben nu al benieuwd hoe de douane op het vliegveld van Maputo gaat reageren op deze twee documenten.

Bij elke nieuwe aanvraag vraag ik mezelf af: ‘Is het niet veel eenvoudiger om Nederlander te worden?’ Ik ken het antwoord: Ja. Het is wel een papierwinkel. Naar het stadskantoor in Bergen op Zoom. Aanvraagformulieren voor naturalisatie invullen bij de IND. Betalen. Bijna 1000 euro als ik goed ben ingelicht. Wachten. Waarschijnlijk is een inburgeringscursus niet nodig. Maar je weet dat maar nooit met deze regering inclusief gedoogpartner PVV.

Advertenties