Tags

, ,

Olivia ligt in bed. Ik neem de tijd om de Volkskrant te lezen. Ik heb de deur op een kiertje staan. Ik rommel wat tussen de cd’s. Ik zet ‘Hommage aan Piazzolla’ van Gideon Kremer op. Ik word overspoeld met herinneringen.

Milva en Piazzolla. Ik zag ze ooit in een gezamelijk concert in Carré. Ik denk in 1984.  We zaten op de eerste rij. Een onvergetelijke ervaring. Het was alsof ze een privé-concert voor ons gaven. Onze toenmalige huisvriend Salvatore Cantore heeft ons kennis laten maken met Milva. Een landgenote van Salvatore. Milva is nooit echt heel bekend geworden in Nederland. Ja, bij de liefhebbers. Zij zong Italiaanse en Franse chansons, liederen van Bertolt Brecht en Kurt Weill. In Nederland kreeg ze enige bekendheid door haar samenwerking (en concerten) met de Argentijnse grootmeester van de bandoneon – de tango-muzikant Ástor Piazzolla. De bandoneon is in Nederland vooral bekend door de ‘traan van Maxima’ tijdens de bruiloft met Willem Alexander. Gideon Kremer vroeg Milva om twee liedjes in te zingen, een hommage aan Piazzolla.

De RAI heeft het concert – dat wij in Carré zagen – van Milva en Piazzolla opgenomen. Op YouTube staan een aantal filmpjes van dit concert. Ik kies voor ‘Los pájaros perdidos’ – de verloren vogels. Want sinds een paar weken vliegen vogels met me mee. Met dank aan Rob Vogelmans. En via Goes ben ik in gedachte voortdurend in Latijns Amerika.

Advertenties