Tags

Een herinnering.

In Maputo is het nog steeds zomers heet. Half Nederland stond afgelopen dagen op de schaats. Ik ben – een heel klein beetje – jaloers, zeker als ik op Facebook foto’s zie verschijnen van vrienden die de schaatsen uit het vet hebben gehaald. Ik moet het doen met mijn eigen herinneringen.

We woonden in Wyns – aan de Dokkumer Ee – vlak bij Bartlehiem. Onze kinderen zaten op de plaatselijke school, ik was actief in de activiteiten-commissie. Wij werkten in Leeuwarden. Drie winters na elkaar lag er mooi ijs. 1985 – 1986 – 1987. Iedereen in Friesland gaat naar buiten als er ijs ligt. ‘Friezen ontdooien als het vriest.’

Ik had maar een paar keer in mijn leven geschaatst – op kunstschaatsen (ijshockeyschaatsen) in Wilrijk en in Heist op den Berg. Ik keek met grote belangstelling naar voorbij schaatsende mensen op de Dokkumer Ee. Bijna het hele dorp had de schaatsen ondergebonden. Buurman Jan Kwast vroeg of ik geen zin had om te ‘reedride‘ – schaatsen. Ik heb wel zin maar ik heb geen schaatsen. Hij haalde onmiddellijk ‘houtjes’ van zolder. Deze schaatsen bind je onder je gewone schoenen – in mijn geval mijn bergschoenen. Een kwartier later stond ik op het ijs. Ik had veel bekijks. Ik weigerde om een stoel te gebruiken – de normale methode om te leren schaatsen. Ik krabbelde een beetje rond. ’s Middags schaatste ik tot voorbij Sina. Ik viel een paar keer en bleef aandachtig kijken naar iedereen die voorbij kwam. Ik leerde met mijn ogen en was niet bang om te vallen. We hadden prachtig weer en zwart ijs in 1985. Ik oefende elke dag en na drie dagen haalde ik Bartlehiem – en terug natuurlijk. Ik rustte uit bij de koek-en-zopie van David en Janny.

Bartlehiem

’s Avonds had ik spierpijn – in mijn handen. Ik hield me veel te krampachtig overeind. Een paar dagen later stond er een toertocht op het programma. Eén van de opstapplaatsen was het café in Wyns. Ik schreef me in voor een 30 km tocht. Ik denk dat de tocht de ‘Trynwalden-tocht‘ heet. Wyns – Miedum – Lekkum – Snakkerburen – Bonkevaart – Grote Wielen – Tytsjerk – Aldtsjerk – Bartlehiem … mogelijk vergeet ik een deel van de route. Met gepaste trots kwam ik terug in het dorp. Ik haalde mijn laatste stempel en kreeg later een herinneringsmedaille opgestuurd. Ik had de smaak van het schaatsen te pakken. Evert van Benthem won zijn eerste Alvestêdetocht.

In 1986 kocht ik ‘lage Noren’ maar dat is voor een volgende keer … meer nostalgische schaatsherinneringen.

Advertenties