Tags

, , , ,

Voor het derde jaar op rij komt kleindochter Olivia (3 jaar) een paar dagen logeren in Bergen op Zoom. Dit jaar samen met haar zusje Carmen (1/2 jaar).

Kleindochter Olivia

Kleindochter Olivia

Ik schrijf niet graag in de derde persoon enkelvoud over mezelf maar dit keer maak ik een uitzondering. De dagen van Bompa zijn rijkelijk gevuld. Ze beginnen al rond zes uur ’s morgens. Dat is ook het uur dat we meestal in Mozambique (moeten) opstaan. Hier in Bergen op Zoom klinkt het alarm in de vorm van een klein meisje dat honger heeft. Samen met de meisjes naar beneden. “Bompa, mag ik Rupsje Nooitgenoeg kijken?” Natuurlijk mag dat. In mezelf maak ik de afspraak dat de televisie niet de hele dag moet aanstaan. Maar de verleiding om dat wél te doen, kan ik me goed voorstellen. Bompa maakt een fles voor de jongste dame, verschoont haar luier en maakt brinta voor de oudste. Samen op de bank.

Olivia is een schat. Ze (her)ontdekt alle speeltjes in de rieten bank. Knuffels, play mobil, een doos met dinosaurussen, auto’s, een Zwarte Pietenspel, Ernie-puzzles en nog meer. Ze speelt in d’r eentje en komt met grote regelmaat iets vragen. Ze praat de hele tijd door tegen haar speelgoedjes. Wat een groot verschil met eind augustus. Wat heeft zij veel bijgeleerd. En ze is helemaal zindelijk. Nog zo’n prettige vooruitgang. Het is een genot om voor haar te zorgen en samen te fantaseren, verhaaltjes te verzinnen en liedjes te zingen. Ik smeer een krentenbol en snij een paar plakjes kaas. Aardbeien en banaan zijn ook favoriet. Pasta met pesto staat veel hoger op de verlanglijst dan aardappeltjes met gehakt.

Carmen krijgt tandjes en daar heeft ze last van. Denk ik. Het grote verschil tussen de twee meisjes is natuurlijk hun taal-ontwikkeling. Het is zoveel gemakkelijker (en leuker) om te kunnen praten met elkaar. Nu moet Bompa gokken waarom Carmen ‘protesteert’. Ze heeft een sterke wil en dat laat ze voortdurend blijken. Het lijkt alsof ze huilt maar dat is het niet, ze wil aandacht. Opgetild worden en dan rondwandelen. Dat vindt Bompa goed voor eventjes maar niet voor de hele tijd. Twee poepluiers verder wordt het alweer donker. Ze eet te weinig – als ik het voorschrift van haar ouders volg. Ze weigert haar fruithapje en ze weigert de fles. Natuurlijk sluipt dan de bezorgdheid naar binnen.

Buurvrouw Lucy komt een kopje thee drinken, ’s middags heb ik een redelijk goede skype-verbinding met Isabel. Ik moet de camera zo richten dat Isabel alles wat ‘den Bompa’ doet, goed te zien is in Maputo. Ze plaagt me en ze geniet zichtbaar. De kerstlichtjes gaan aan en ’s avonds komt Tant’ille op bezoek. We puzzelen samen met Olivia en ik breng haar naar bed. Carmen weigert de avond-fles. Een lichte zorg bekruipt me. Ik hoop dat ze flink doorslaapt en veel honger heeft als ze wakker wordt. [En ja, dat was zo. Ze dronk de hele fles leeg.] Olivia wordt nog even wakker uit een droom. Bompa ruimt alle speelgoed op en moet nog een paar cadeautjes inpakken. Morgen weer een nieuwe Bompa-dag.

Advertenties