Tags

, , , ,

In memoriam. Vanmiddag kreeg ik het bericht dat Dominic van Vree vanochtend niet is wakker geworden uit zijn slaap. Hartstilstand. Dood. Het zijn simpele woorden maar de betekenis dringt nauwelijks tot me door. Dominic is overleden.

Dominic van Vree

Dominic van Vree

De volgers van mijn blog zijn zijn naam met enige regelmaat tegengekomen. Het is Dominic die me inspireerde om een weblog te beginnen. Hij schreef een dagelijks stukje op web-log over zijn wandelingen (en belevenissen) op ‘Het Hoogland’ in Groningen. Op 1 januari 2011 volgde ik zijn voorbeeld. Na de mislukte migratie in augustus 2011 verminderde de dagelijkse stukjes van Dominic. Hij had zijn handen vol aan heel veel verschillende schrijfopdrachten. Deels opdrachten die hij zichzelf gaf en deels in opdracht van anderen. Hij is de man achter de webschrijvers.nl Hij laat een mooi oeuvre achter van toneelteksten, overpeinzingen en stukjes.

Toch doe je Dominic te kort om hem alleen maar te herinneren als een schrijver. Dominic was ook docent, acteur, inspirator, regisseur, vader, partner van Maartje, wandelaar, loper, schaatser, een Vlieland-verslaafde, sportliefhebber, Avekker met stamnummer 1, natuurmens, een vechter voor zijn gelijk en nog veel meer. Hij richtte een school en een theatergezelschap op. Hij werkte voor televisie en was actief in de Groningse politiek. Een Brabander die z’n hele volwassen leven in Noord Nederland woonde. De laatste jaren in Leermens. Ik ontmoette Dominic voor het eerst in 1979 op de Avek. Hij was enige tijd daarvoor afgestudeerd aan de ‘Akademie voor Ekspressie en Kommunikatie’ in Leeuwarden. Ik begon toen net aan de opleiding. Al heel gauw ontstond er een ‘klik’ tussen ons. We kwamen elkaar met grote regelmaat tegen. We waren geïnteresseerd in dezelfde zaken. We ontmoetten beiden onze grote liefde op school. Onze kinderen hebben dezelfde leeftijd. We werkten beiden op het ‘Kreativiteitscentrum’ in Leeuwarden. We sprongen ooit in de auto in Leeuwarden omdat we een voetbalwedstrijd in Brussel wilde zien. Dominic was een voorbeeld voor me, zonder dat ik hem dat ooit heb verteld. We bezochten zo nu en dan mekaars voorstellingen. In 2006 vroeg hij me om een stuk bij de Steeg te regisseren. Dat is uiteindelijk niet doorgegaan maar het bewijst dat onze band sterk was – al woonden we meer dan 330 kilometer bij elkaar vandaan.

Ik zag Dominic voor het laatst in Groningen op de premiere van ‘Koekoek’s Vogelparadijs’. Ik vertelde die middag over Isabel. Hij reageerde heel enthousiast en blij. En nu is hij dood. Hij was ook een Bourgondiër. Hij hield van het leven en van alle mooie dingen. Ik heb geen weet van zijn gezondheid. Natuurlijk herinner ik me de verhalen dat hij een paar jaar geleden een hartaanval kreeg op ‘Mas Donzelenche’ in Frankrijk. Bij Hanneke en Jean Jacques. Een trauma-helicopter heeft hem toen naar het ziekenhuis gebracht. Hij moest met onmiddellijke ingang stoppen met roken. Ik zag hem te weinig om te weten of hij die raad heeft opgevolgd. Dominic kennende besliste hij dat zelf wel. Daar had hij geen dokters voor nodig. Een paar weken geleden beëindigde hij een succesvolle speelperiode van ‘Verdwaald Verlangen’. Een voorstelling over zijn dementerende moeder. Er lagen nog veel theater- en schrijfprojecten in het verschiet.

Ik ben in Mozambique aan het werk. Het lukt me niet om naar Leermens af te reizen om afscheid van hem te nemen. Ik blijf aan hem denken door – in de geest van Dominic – stukjes te blijven schrijven en mooie voorstellingen te maken.