Tags

, , , ,

Het zal de meeste volgers van mijn blog niet zijn ontgaan dat vorige week Gabriel García Márquez is overleden. In mijn ogen één van de allergrootste schrijvers / vertellers van de afgelopen honderd jaar. Ik gebruik met opzet het getal 100 want dat refereert natuurlijk ook aan zijn meest bekende roman: ‘Honderd jaar eenzaamheid’. Ik las dat boek ruim dertig jaar geleden en het behoort tot de dag van vandaag – zonder enige twijfel – tot mijn persoonlijke top 10. Ook ‘Liefde in tijden van cholera’ staat in dat lijstje.

En ik las meer van hem. In 1985 bewerkte en regisseerde ik met veel plezier ‘Kroniek van een aangekondigde dood’ bij de Openluchtspelgroep in Oosterhout. Tot mijn blije verrassing heeft ook Isabel verschillende boeken van hem gelezen. We hadden het om de één of andere reden nog nooit over Márquez gehad. Zij vertelde met veel plezier over zijn laatste boek: ‘Herinnering aan mijn droeve hoeren’. Dat had ik nog niet gelezen. Ik wist dat ik het ergens had opgeslagen op een harde schijf. Ondertussen staat het boek op mijn e-reader en heb ik het uitgelezen.

Memoria de mis putas tristes

Memoria de mis putas tristes

“‘Voor mijn negentigste verjaardag wilde ik mezelf trakteren op een waanzinnige liefdesnacht met een jonge maagd.” Zo begint het boek. En het zal deze oude man – journalist en kunstliefhebber – ook lukken om zijn wens in vervulling te doen gaan. En toch pakt de werkelijkheid anders voor hem uit dan gedacht.

Met hulp van de plaatselijke hoeren-madam wordt een nacht gepland met een veertienjarig meisje. Zij ligt naakt te slapen door kalmerende middelen die haar gegeven zijn om haar angst te overwinnen. Hij vindt het meisje prachtig: “Die nacht ontdekte ik wat een onwaarschijnlijk genot het is om het lichaam van een slapende vrouw te bekijken zonder de drang van de begeerte.” 

Er gebeurt dus helemaal niets die nacht. Hij kijkt alleen maar naar het slapende meisje en gaat ’s ochtends weg en geeft een kus op haar voorhoofd ten afscheid. Onmiddellijk beseft hij dat hij verliefd is. Dat was hem in de 90 jaren hiervoor niet overkomen. Zijn wekelijkse stukjes in de krant worden liefdesgedichten. Hij koopt een fiets voor het meisje en bezoekt haar telkens als ze slaapt. En hij kijkt en kijkt. Hij ontwikkelt een eenzijdige en hevige verliefdheid voor het slapende meisje. Er is geen geen sprake van enige seksuele activiteit. 

En thuis filosofeert hij over ouder worden, de liefde, pijntjes en kwaaltjes, zijn collega’s bij de krant, zijn activiteiten met zijn huishoudster, zijn bezoeken aan prostituees, zijn moeder, zijn kat en nog veel meer.

Een verhaal over ouder worden, verliefd worden, lust, poëzie en klassieke muziek. En net als in de andere boeken van Márquez proef en ruik je als het ware Latijns Amerika. Ik heb het gevoel dat ik die stad, de markten en het bordeel zelf heb gezien. Een heerlijk boekje – dit was mijn manier om een rasverteller te herdenken.

Advertenties