Tags

, , , , ,

Ik was de afgelopen dagen in Firenze, Venetië en Istanbul. Zo leek het althans … een reis in mijn hoofd en fantasie. En een beetje in herinnering. Dan Brown was mijn reisleider en gids. Precies een jaar na het verschijnen van ‘Inferno’, het vierde boek met kunst-professor Robert Langdon in de hoofdrol, ben ik er afgelopen week aan begonnen.

Inferno (Dan Brown)

Inferno (Dan Brown)

Ik heb altijd moeite om gehypte bestsellers te lezen. Een soort verzet dat ik niet goed kan uitleggen. En het was dit keer niet anders. Ik heb de andere boeken van Dan Brown ook gelezen – met plezier maar zonder extase. Ik lees zelden recensies vooraf want ik wil graag onbevangen een boek lezen. Dat is dit keer niet gelukt. Ik vroeg namelijk vorig jaar aan Per (vriend, collega en veel-lezer) wat hij van ‘Inferno‘ vond. Aan zijn gezicht kon ik het al zien. Matig, zeer matig. Maar zijn omschrijving deden bijna de deur dicht. Hij vergeleek de nieuwe Dan Brown met het laatste deel van Jane Auel ‘Het lied van de grotten’. Dat was een dooddoener. Nauwelijks één * ster waard.

Maar goed, het is een jaar later. Ik begin aan ‘Inferno‘. En ik zat meteen in het verhaal. Is het spannend? Ja. Is het onderhoudend? Ja. Een page-turner, net als zijn vorige boeken. En er staan heel veel weetjes in het boek. En dat is meteen één van de zwaktes van ‘Inferno’, vind ik. Dan Brown weet teveel en etaleert dat voortdurend via zijn hoofdpersonages. En toch lees ik verder. In mijn achterhoofd heb ik het plan om een aantal zaken later eens beter te bekijken op internet. Maar nu wil ik verder lezen. Het mysterie moet opgelost worden. ‘Inferno‘ is een ingenieuze puzzle gebaseerd op Dante Alighieri’s meesterwerk ‘De goddelijke komedie’ en dan met name het deel over de afdaling in de hel.

En zeshonderd bladzijden later is het boek uit. Ik was er figuurlijk al eerder klaar mee. Ik haakte bij wijze van spreken al eerder af. Ja, ik heb het uitgelezen en het is een spannend boek. Ik heb zin gekregen om weer eens naar Italië te gaan. Ik heb nagedacht over het probleem van de snel groeiende wereldbevolking. Ik ben nieuwsgieriger dan voorheen naar Dante. Maar het zou zo maar kunnen zijn dat dit mijn laatste ‘Dan Brown’ was die ik gelezen heb. Hetzelfde had ik dertig jaar geleden met Ludlum en de eerder genoemde Jane Auel. Genoeg van dat. Punt. Geen ‘Ludlum’ meer, geen ‘Auel’ meer. Op naar een volgend boek. ‘Pier en Oceaan’ van Oek de Jong of ‘La Superba’ van Ilja Leonard Pheijffer.

Advertenties