Tags

, , ,

Het is nu bijna twintig uur na het laatste fluitsignaal in Salvador (Brazilië). In mijn hoofd ben ik nog niet tot rust gekomen. Wat een wedstrijd. Wat heb ik genoten, gevloekt, geschreeuwd, gepraat. Wat een mooie wedstrijd. BELGIË- USA (2 – 1).

Rode Duivel supporters Maputo

Samen met Peter en zijn vrouw

De kleine Belgische gemeenschap in Maputo komt bijeen in een restaurant in de ambassade-wijk. Ik ben er voor het eerst bij en voor ik het weet heb ik twee Belgische driekleurtjes op mijn wangen. En het kan nog gekker … ik poseer met een Belgisch vlaggetje in mijn hand. Het rode polo-shirt en rode schoenen had ik natuurlijk voor de gelegenheid aangetrokken. Ik zoek een plekje op aan de lange tafel, schud hier en daar wat handen. Een paar mensen heb ik eerder gezien. De consul knikt me vriendelijk toe vanuit de verte. Het wordt me gauw duidelijk dat ik de ‘nieuweling’ ben. Ik word bestookt met vragen. Ik vertel over Umoja en lees de verbazing op meerdere gezichten als ik hen vertel dat ik in Jardim woon. Een zwarte wijk. Dat is zeer ongebruikelijk in de ogen van de meesten. Ik heb maar drie visite-kaartjes bij me. Die ben ik gauw kwijt. Of ik misschien iets ‘cultureels’ kan bijdragen aan de 21 juli-viering? Ik maak een afspraak om het daar later over te hebben. Weer iets geleerd – dit soort avonden zijn er ook om te ‘netwerken’. Eerst voetbal kijken. Ik ben blij dat Origi in de basis staat. De Belgen beginnen voortvarend.

En dan tikt de tijd verder. Een goede wedstrijd. Een super wedstrijd met heel veel kansen maar geen doelpunten. Ik praat heel veel met Frans – een Limburgse tolk-vertaler die naast me zit. De Venezolaanse vrouw van Peter (uit Edegem) gaat helemaal uit haar dak. Ze schreeuwt, ze foetert, ze smeekt om penalty’s en af en toe krijg ik een klap op mijn arm of schouder. Het lijkt of we elkaar allemaal al ons hele leven kennen. En dan eindelijk de doelpunten van De Bruyne en Lukaku. Wat een opluchting. En daarna toch nog vijftien minuten bibberen nadat Green (USA) de aansluitingstreffer scoorde. Bijna half één. De scheidsrechter fluit af. De Rode Duivels naar de volgende ronde. In no time worden er drie flessen champagne open-geknald. Ik val in de armen van totaal onbekende Franstalige Belgen. Een kwartier later ben ik onderweg naar huis.

Ik zit nog vol adrenaline. Ik kan nog niet gaan slapen. Ik lees de eerste reacties op internet. Ik douche de champagne uit mijn haar en kruip tegen tweeën zo stilletjes mogelijk tegen Isabel aan. Ik ben nog klaar wakker. Natuurlijk val ik in slaap, waarschijnlijk met een brede smile op mijn gezicht. Ik slaap onrustig en ben ver voor de wekker om zes uur wakker.

Ik lees vandaag alles wat maar voorbijkomt op internet. Over deze mooie – historische – overwinning. Over Tim Howard, de geweldige Amerikaanse goalie van Everton. Ik neem me de hele dag voor om een blogje te schrijven over iets anders dan ‘voetbal’. Het spijt me voetbalhaters onder mijn lezers … ik weet niets anders te verzinnen. Misschien morgen. Een suggestie? Ik lees het graag.

WK 2014 BRAZILIË – Deel 10