Tags

, , , ,

Afgelopen weekend presenteerden we onze nieuwe Umoja-voorstelling in een groot theater- anno congres-centrum in Mekelle. De tweede grootste stad van Ethiopia, in het noordwesten niet ver van de grens met Eritrea. Een voorstelling met ruim tachtig jonge artiesten uit vijf landen. Dansers, acrobaten, zangers en muzikanten. Een spektakel van ruim twee uur voor een uitzinnig enthousiast publiek. Bijna tweeduizend mensen zowel op vrijdag als op zaterdagavond. Achter de schermen werkten bijna twintig zeer betrokken docenten, kostuummakers, choreografen en een Nederlandse scenografe – Hanneke voor de kenners. Drie televisie-teams namen de show op. Binnenkort op UBC – Oegandese televisie, EBC – Ethiopische televisie en TTV – Tigrany Television. En ik probeer binnenkort wat hoogtepunten op YouTube te zetten. Tot zover de inleiding.

Ik wilde het hebben over de conciërge van dat zalencentrum. Een man op leeftijd, ik schat hem begin zestig – maar het blijft moeilijk de werkelijke leeftijd van Afrikanen te schatten. Een soort Quasimodo – een beginnende bochel, een manke voet die hij voortsleept en een grote sleutelbos aan zijn riem. We maakten voor het eerst kennis met hem toen we vrijdagmiddag met twee bussen arriveerden bij het theater. We melden ons bij de backstage ingang. Na wat heen en weer gepraat was hij bereid om één deur open te maken. Daarachter een trap naar backstage en rechts een gang naar alweer een gesloten deur – naar het grote auditorium. Hij weigerde die deur open te maken ivm mogelijke insluiping door onbekenden. Argumenteren dat we met ruim honderd mensen waren en dat een repetitie gepland staat voor het komende half uur belandt in dovemansoren. Of de goede man verstond niets van mijn engels. Dat dacht ik toen nog.

Backstage aangekomen blijken alle deuren naar de kleedkamers op slot te zitten. Enkel de toiletten zijn toegankelijk. We zetten alles neer in een ruime gang. Twee grote deuren geven toegang tot het toneel. En je raadt het al … op slot. Tesfai – de plaatselijke organisator en een beroemdheid in Ethiopia – krijgt het voor mekaar dat de de conciërge de deur naar de zaal opent. Iedereen loopt het trapje weer af, gangetje door en via de zaal het toneel op. Een heel groot toneel, dat moet er wel aan toevoegen. Ik zag in Afrika nog geen grotere en beter uitgeruste zaal. Maar wel een rare situatie – geen rechtstreekse toegang van het toneel naar backstage en omgekeerd. Er zitten zware kettingen op beide toegangsdeuren en de sleutels hangen niet aan de man zijn sleutelbos.

Alles op slot

Alles op slot

Tesfai belt een vriend en een half uur later komt deze man met een ijzerzaag één deur openen. He he – wat een opluchting. Eindelijk een normale toegang. We besluiten de grote gang te gebruiken als kleedkamer en de repetitie en soundcheck begint. Ik let niet meer op de conciërge. Ik ben met al mijn aandacht bij de repetitie. Als ik even later naar achteren wil lopen bemerk ik dat de zaaldeur opnieuw is afgesloten – met een ketting ditmaal. Zucht. Ik probeer Quasimodo te overtuigen dat de deuren open moeten zijn – voor het gemak maar nog veel meer voor onze veiligheid. Hij knikt ja maar ik zie hem nee denken. Hij piekert er niet over om de tweede deur op het toneel te laten open zagen. Ik stop deze zinloze discussie en probeer Tesfai van het gevaar te overtuigen. Hij begrijpt me maar kan voorlopig niets ondernemen.

Dan gaan de zaaldeuren open en het publiek stroomt binnen – ook door de deur die daarnet nog op de ketting zat. Dat is mooi, hij heeft het toch begrepen – denk ik. Ik heb een plekje op de eerste rij naast Hanneke en een paar hote-me-toten. Vijf minuten voor aanvang ga ik door de eerder genoemde deur naar backstage. Mijn gebruikelijke laatste toi toi toi toespraak tot alle Umoja-jongeren. Ik wens Tesfai veel succes. Hij loopt het podium op en ik hoor een hartverwarmend applaus en gefluit. We zijn begonnen. Ik ga terug naar mijn plaats in de zaal maar sta voor een gesloten deur. Vloek. Ik ren rondom het grote gebouw en loop via de publiek-ingang – met bijbehorende security-check – de zaal in. Ik heb de eerste drie minuten van de voorstelling gemist. Het zweet loopt over mijn gezicht. Ik zie uit mijn ooghoeken dat de betreffende deur opnieuw voorzien is van het kettingslot. Ik zucht en hoop op een veilige voorstelling. Dat lukt. Een succesvolle eerste voorstelling. Zaterdag nog eentje … nu maar hopen dat die conciërge een vrij weekend heeft.