Tags

, , , ,

De meisjes (Isabel en Aldovanda) zijn maar weer eens naar de kapper. Dat betekent dat ik een paar uurtjes voor mezelf heb. Ze komen voor de lunch naar huis. Maar dat is een zeer rekbaar begrip. Dat kan twaalf uur betekenen maar net zo goed vier uur in de namiddag. Allemaal afhankelijk van … tja, dat weet ik niet … en ik doe geen moeite om het wel te begrijpen. Ik maak dus een lunch klaar die zowel warm, lauw of koud kan gegeten worden. Ik maak een quiche lorraine. Ik loop nog even een blokje om, om een paar tomaten te kopen.

Kraampje in Jardim

Kraampje in Jardim

Op de meeste straathoeken zit wel iemand met een stapeltje tomaten, appels, uien, kokosnoten, aardappelen, enzovoort. Natuurlijk is het aanbod seizoens-afhankelijk. Ik loop nog een rondje en als ik thuis kom vraag ik Todinho om ‘folhas de batata-doce’ klaar te maken. Enig idee wat dat is? Ik vind het een heerlijk, typisch arme-mensen-gerecht. Heel traditioneel Mozambikaans. De bladeren van zoete aardappelen. We hebben veel zoete aardappelen in onze moestuin. Natuurlijk zitten die in de grond maar boven de grond woekeren de bladeren. Zie foto.

Ons bedje 'zoete aardappelen' rond een kokosboom

Ons bedje ‘zoete aardappelen’ rond een kokosboom

De bladeren worden van de stelen geplukt, flink afgespoeld met zout water en daarna – met druipvocht – ruim twintig minuten gestoofd met een uitje, een teentje knoflook en een paar tomaten. Min of meer zoals je verse spinazie klaarmaakt. Misschien maak ik zo nog wat ‘rijst met kokos’ klaar. Nog zo’n Mozambikaanse lekkernij – zo simpel en ook spotgoedkoop. Eet smakelijk – prettig weekend.