Tags

, , , , ,

Marlies Manesse, Merel Burki, Josien Molenaar … ik heb de laatste jaren zelden aan deze dames gedacht. Maar nu zijn ze dagelijks in mijn gedachten. Het blijft bijzonder hoe ‘herinneringen’ werken. Ik verklaar me nader. Via mijn smaakpapillen wordt een deel van mijn geheugen opgefrist. Indonesische rijsttafels.

Als kind maakte ik tijdens onze vakanties op Terschelling kennis met nasi goreng, bami, kroepoek, saté en pindasaus. Heel normale gerechten in Nederlandse gezinnen. Ook mijn moeder waagde zich heel af en toe aan een maaltijd met een vleugje Azië. Het was pas eind jaren 70 dat ik echt aanschoof aan een Indonesische rijsttafel. Wat een ontdekking. Wat een heerlijkheden. Zowel Merel als Marlies – beiden studenten op de Avek – hebben Indonesische roots. Zij bereidden met enige regelmaat een groot buffet voor mede-avekkers. Ik meen me te herinneren met hulp van hun moeder. Later in Bergen op Zoom nodigde Josien ons soms uit voor haar verjaardag en dat was meestal met een Indonesisch hapjes-buffet. Ik herinner me nauwelijks de namen van al die gerechten. Wel weet ik dat ik het heerlijk vond. Heel af en toe koop ik wel een pakje of een zakje kruiden en voeg daar dan kip of groenten bij. Maar dat is een slap aftreksel – dat besef ik maar al te goed.

Dineren op het strand

Dineren op het strand

Nu we elke dag uit eten gaan op Bali zijn de smaak-herinneringen helemaal terug.

Balinese rijsttafel voor twee (Ubud)

Balinese rijsttafel voor twee (Ubud)

Ik ben weer even terug in Hoogebeintum of in de Tweede Saskiadwarsstraat. En in plaats van een boterham bestel ik zometeen mie goreng (met een eitje) voor mijn ontbijt.