Tags

, , , , , ,

Ik weet niet precies waarom ik gisteren aan Isabel begon te vertellen over mijn dagen in de gevangenis. Lang geleden, ik denk in 1987 of 1988. Volgens mij hadden we het over eten brengen aan familie in het ziekenhuis of de gevangenis. Nou ja, dat doet er niet toe. Ze keek me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Haar man heeft een gevangenis-verleden. Ja, dat heb ik. Ik was dertig dagen ‘a prisoner‘. En ik werd er ook nog voor betaald …

Hahaha. Ik speelde ‘gevangene’ gedurende de ‘warming up’ van de Marwei, de nieuwe gevangenis in Leeuwarden. Ik werd – samen met oa Rob, Eric, Jack, John –  als rollenspelacteur ingehuurd voor diverse trainingen. Met dank aan Trienette overigens. (Zo, ben je alweer genoemd mevrouw Struik.) Ik besef dat dit een vreselijk blog moet zijn voor mijn geliefde collega blogger Zuster Klivia. Zij heeft niet alleen een bloedhekel aan stalkende ex’en maar minstens zo hard gruwelt ze van rollenspelen met acteurs. Grrr … bedrijfstrainingen met acteurs. Hahaha.

De Marwei (bron: ANP)

De Marwei (bron: ANP)

Ik vind het nog steeds één van de meest bijzondere weken uit mijn carrière. En ik denk nog steeds dat het heel zinnige trainingen waren. De Marwei was de eerste ‘nieuwe’ gevangenis die werd gebouwd in de tachtiger jaren. Het personeel was al twee maanden in dienst voordat de eerste (echte) gevangene zou worden geïnterneerd. In deze periode moest er heel veel geoefend worden. Veel van de oefeningen waren gericht op ‘techniek‘. Doen de bewakingscamera’s het? Hoe gaat het openen en sluiten van deuren en sluizen in het complex, etc …? En deze technische oefeningen moesten ook uitgeprobeerd worden met mensen. Soms met collega’s maar meestal werden wij daarvoor ingehuurd.

Dat ging ongeveer als volgt: wij kenden de doelstellingen van een oefening en handelden (acteren) zodanig dat de medewerkers konden oefenen / werken aan die doelstellingen. Elke oefening werd voorbereid en doorgesproken met de trainers en de acteurs. Het personeel wist enkel dat ze ons (acteurs) moesten behandelen als gedetineerden. Totdat de trainer duidelijk aangaf dat de oefening ten einde was. Daarna volgde een intensief nagesprek – steeds gericht op de doelstellingen van zo’n oefening. En de lessen die daaruit konden getrokken worden. Punten van verbetering, aanpassing of verandering.

Zo’n oefening kon een kwartier duren of een hele middag of nacht. Wij wisten het, de medewerkers (Penitentiair Inrichting Werkers) niet. Ik herinner me niet meer alles maar een paar hoogtepunten vertel ik graag. Een middag met vrouwelijk bezoek – ook actrices; het proberen binnen smokkelen van cocaïne – via een tongzoen, het laten fouilleren inclusief volledige visitatie (*) en dan achteraf toch het kokertje met (nep)poeder tevoorschijn halen uit mijn weelderige krullen. Of de ontsnapping met een helikopter vanaf de binnenplaats tijdens de recreatie. Dat is trouwens een paar jaren later écht gebeurd in de Marwei. Andere oefeningen die ik me herinner zijn een brand op de afdeling; een strafoverplaatsing met veel agressie; een tolkentelefoon; een gijzeling en ontsnapping met een afvalcontainer nadat ook de ME ingeschakeld was. En natuurlijk minder spectaculaire zaken zoals gesprekken met maatschappelijk werk; het vragen om overplaatsing naar een andere vleugel; uithuilen bij de nacht PIW’er; zeuren over een extra telefoon-moment, ruzie maken met een andere gedetineerde, een ongeluk met een zaagmachine in de werkplaats … enzovoort.

Deze training kreeg nog een mooi staartje. Voor mij althans. Het televisieprogramma ‘Het Klokhuis’ heeft een paar jaren later een aflevering gemaakt over ‘de testacteur’. Ik werd daarbij gevolgd en geïnterviewd tijdens een soortgelijke training in de gevangenis van Lelystad.

En vanochtend kreeg ik een (aangedikte) Portugese vertaling te horen van mijn gevangenis-avonturen toen Isabel mijn ‘verleden als prisoner‘ in geuren en kleuren vertelde aan haar collega die vaak met ons meerijdt naar de stad.

(*) In gevangenissen wordt onder visitatie verstaan dat gedetineerden fysiek volledig onderzocht worden op het bezit van contrabande (verboden zaken, zoals drugs, wapens, etc.). Doorgaans dient de gedetineerde zich volledig te ontkleden, hij zal zijn voetzolen moeten laten zien (of daar niets onder geplakt is), hij zal zijn mond moeten laten inspecteren en hij/zij zal een aantal kniebuigingen moeten doen (om verstopte waar tussen billen en in de vagina te ontdekken). Eventueel is het mogelijk met een speciale maatregel (art. 31 lid 1 Penitentiaire beginselenwet) om onderzoek te doen in lichaamsholtes, zoals (kunst) vagina en anus. Dit onderzoek vindt te allen tijde plaats door een arts (van de inrichting). Uit: Wikipedia

Advertenties