Tags

, , ,

Ik ben weer terug boven Jan. Maandagochtend voelde ik me al wat slapjes. Een zware buik en totaal geen puf. Ik probeer het niet te plastisch te omschrijven maar ik was winderig en dat was niet prettig voor mijn omgeving. Er kwam maar weinig uit mijn handen maar des te meer uit mijn ingewanden. Ik hield me rustig – ook met eten. Maar gisteren kwam er ook (lichte) koorts bij. Ik pendelde tussen de badkamer, de bank bij de tv en ons bed. En ik probeerde te bedenken wat dit kon betekenen.

Omdat ik in Afrika woon en werk kan ik er niet aan beginnen om malerone of andere anti-malaria pillen te slikken. Ik heb mezelf al vele jaren geleden voorgenomen om me te laten testen als ik het vermoeden heb dat ik mogelijk malaria heb. Twee van de drie belangrijkste symptomen zijn er: diaree en koorts. Ik heb geen pijn in mijn spieren en gewrichten. En ik was bijna twee weken in Tete, een provincie met malaria en een acute uitbraak van cholera. Ik weet zeker dat ik een aantal keren ben geprikt door muggen. Met water heb ik goed uitgekeken. En van de phombe heb ik alleen maar genipt. Toch maar laten testen …

Malaria test

Malaria test

Voor het eerst dat ik in Afrika woon ga ik naar een dokter. In dit geval naar MEDLIFE, een privé-kliniek. Via de ene receptie loop ik naar de volgende receptie. Ik betaal 275 matacais (7 euro) en loop met een verpleegkundige naar het laboratorium. Een prikje in het topje van mij rechter ringvinger. En dan twintig minuten wachten.

Jaren geleden heb ik me in Bergen op Zoom ook een keer laten testen op malaria. Toen moest ik drie dagen wachten op de uitslag. Ik protesteerde heftig en vertelde dat zo’n testuitslag er kan zijn binnen het half uur. ‘Dat kan niet’ was toen het antwoord waarop ik zei dat ik net terug was uit Tanzania en dat we daar de afgelopen weken wel zeventig testen hadden laten uitvoeren. Allemaal met een uitslag in vijftien minuten. ‘Dan gaat U toch terug naar Tanzania’ zei dat kreng met een uitgestreken gezicht. Zucht. Enfin, dat is geschiedenis.

Terug naar Maputo. Na een kwartiertje krijg ik een dichtgevouwen rapportje: ‘Negative’. Ik heb geen malaria. Dat is prettig. Op de vraag of ik een dokter wil zien, antwoord ik ‘negative’. Terug naar huis. Zo slap als een schotelvod. Ik kruip in bed na een nieuw bezoek aan de badkamer. Ik eet twee droge crackers en zet een grote pot kamillethee. Isabel eet in haar eentje. Ik neem een paracetamol en probeer wat te lezen. Voorlopig neem ik nog geen anti-diaree-pillen. Als Isabel naar bed komt praten we wat over mijn ‘toestand’. Zondag zijn we uit eten geweest en heb ik me tegoed gedaan aan ‘ameijoas’ (schelpjes). En hongerig als ik was lepelde ik ook het vocht als een soort soep. De schelpen waren groter dan gebruikelijk, lekker maar wel iets ‘snotteriger’. Waarschijnlijk was dat toch niet helemaal goed. Ik heb dus meer dan waarschijnlijk een klassieke voedselvergiftiging. 24u vasten heb ik al achter de rug. Ik voel me stukken beter en denk dat het ergste achter de rug is. Dat lijkt me  … ‘positive’.