Tags

, , , , , ,

Jeetje mina. Alweer een boek van bijna vierhonderd bladzijden weggewerkt. “De Cirkel” van Dave Eggers. Ik las het snel maar of ik het een goed boek vind, weet ik niet. *** 3 sterren, niet meer. Wel een fascinerend boek. Een soort nieuwe versie van ‘1984’ van George Orwell of ‘A brave new world‘ van Aldous Huxley. Verontrustend – op papier althans. Het boek veroorzaakt bij mij een zelfkritische blik. Hoe zit het met mijn eigen internet-gedrag?

De Cirkel

De Cirkel

In het kort waar dit boek overgaat:

“Mae Holland kan haar geluk niet op als ze wordt aangenomen bij de Cirkel, het machtigste internetbedrijf ter wereld. De persoonlijke e-mails van de gebruikers, hun sociale media, betalingsverkeer en aankopen zijn met elkaar verbonden door een universeel besturingsprogramma. Het resultaat: iedereen heeft slechts één online identiteit. Een nieuw tijdperk van openheid en gemeenschapszin is aangebroken. Mae laat zich meeslepen door de energie van het bedrijf, de groepsactiviteiten en de feestjes, de oneindige mogelijkheden – zelfs als ze het leven buiten de campus langzaam uit het oog verliest.”

Ik verwijs graag naar de bijdrage van collega-blogger Tessa, een blije boekennerd. Klik HIER als je meer wilt lezen over dit boek.

Het boek was een hype vorig jaar. Op tv, op blogs, op Facebook. Hoe denk ik over privacy? Wat wil ik wel openbaar op internet en wat niet? Wat deel ik wel en wat niet? Ik breng dagelijks tijd door op het internet. Nou ja, als het beschikbaar is en dat is niet altijd in Afrika op de plaatsen waar ik verblijf. Maar als ik internet heb dan gebruik ik het ook. Sinds begin 2011 schrijf ik dit blog. Onder mijn eigen naam. En ik schrijf over vrienden en familie. Bijna altijd gebruik ik hun echte namen. Veel collega-bloggers gebruiken pseudoniemen om (deels) de privacy te bewaren. Ze gebruiken schuilnamen voor zichzelf en hun geliefden. Waarbij ik ‘Vlam’ nog steeds de mooiste naam vind, de geliefde van ‘Zuster Klivia’. Ik heb daar niet voor gekozen. Naief? Misschien wel. Ik ben dit blog begonnen om mijn familie, vrienden en buren op de hoogte te houden van mijn activiteiten in Afrika. Daarmee bespaarde ik tijd want daarvoor stuurde ik af en toe een lange mail. Maar dan vergat ik wel eens iemand of ik vond niet alles geschikt voor die persoon … enzovoort. Mijn blog bracht de oplossing. Iedereen die wilt weten wat ik uitspook is vrij en uitgenodigd mijn blog te lezen – of niet, even goede vrienden. Maar kom me niet vertellen dat je nooit iets van me hoort.

Oké, terug naar het boek of de gevoelens en gedachten die het boek oproepen. De filosofie van ‘De Cirkel” is: “Alles wat gebeurt moet openbaar zijn”. Zij koppelen al je activiteiten in één groot netwerk – zichtbaar voor iedereen. Confronterend als ik naar mijn eigen internet / social media gedrag kijk. Waarom kijk ik eigenlijk dagelijks naar Facebook? Ook daar ben ik mee begonnen als werk-instrument. Er bestaat geen gemakkelijker instrument om contact te houden met onze meer dan duizend Umoja-jongeren, verspreid over twee continenten.

Ook ik ben – net als Mae Holland – niet ongevoelig voor reacties op mijn blogs en foto’s. Ik vind het leuk dat ik af en toe 100 ‘Like / Leuk’ zie verschijnen op Facebook. Enzovoort. Maar ik heb wel degelijk ergernissen, op Facebook en op Google. Ik hou niet van hun algoritmes. Ik wil geen reclame ontvangen via mijn Facebook-pagina over vakantiehuizen in Toscana of vliegreizen naar Bangkok. Ik wil niet dat Google mijn foto’s opslaat in de cloud. Ik weet dat ik de meeste van die zaken kan uitschakelen maar dat ergert me. Blijf met je digitale tengels van mijn foto’s. Als ik ze wil delen zal ik dat zelf wel bepalen. Ik besef dat het gebruik van Facebook en Google (gmail) niet vrijblijvend is. Ik heb dus maar één keuze en dat is er niet aan meedoen. Wegrennen zoals Mercer doet in het boek.

Dat doe ik niet. Ik blijf bloggen en ik behoud mijn pagina op Facebook. Misschien ga ik wel mijn ‘vrienden-lijst’ opschonen en de pagina’s die ik als ‘leuk’ heb aangevinkt verminderen. Twitteren doe ik maar heel af en toe. Geen Google+ voor mij, geen Instagram, Pinterest of Spotify. Internet op mijn laptop maar niet op mijn mobieltje – uit zelfbescherming. En de ongeveer tien blogs die ik dagelijks volg, vind ik nog steeds de moeite waard. Isabel kijkt haar dagelijkse novela (soap), die blogs zijn mijn soaps. En zo fungeert dit blog ook voor mijn lezers. Ja toch?