Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Daar gaan we weer. Ga je mee? Opnieuw vijf verhaaltjes.

K – Krakau Ik ben op weg naar de Baltische staten. Eerste stop is in Berlijn. Enkel om te overnachten. De volgende ochtend rijd ik Polen binnen. De Oder Neisse grens. Dat was in mijn jonge jaren een begrip. Het IJzeren Gordijn. Ik stop bij het eerste wegrestaurant in Polen. Ik koop een broodje, een kop koffie en een wegenkaart van Polen. Mijn navigatie-syteem hield ermee op een paar kilometer voorbij de grens. Het systeem heeft geen data van Polen. Ook niet van de Baltische staten. Ik bel de moeder van Ine om te zeggen dat ik een paar weken op vakantie ben. ‘Waar?” vraagt ze. “Nu in Polen, op weg naar Litouwen.” “Jongen toch, wees voorzichtig. Onzen Hans en Hennie zijn ook naar Polen.” Dat wist ik niet. Ik bel Hans. Hij is gisteravond aangekomen in Krakau. Ik haal vlug de kaart erbij. Dat is een heel eind naar het zuiden. “Hoelang blijven jullie daar?” “Zeker een dag of drie vier.” “Jullie kamperen ook, is het niet? Is er nog plaats bij jullie op de camping?” “Ja, het is de enige stadscamping. Plek zat.” “Hans, ik kom eraan.” Dezelfde avond eten we met z’n drieën op het mooie centrale plein van Krakau.

Met Hennie in de Joodse wijk (Zomer 006)

Met Hennie in de Joodse wijk (Zomer 006)

Een geweldige ontdekking. Vier schitterende dagen. Voor mij één van de mooiste steden van Europa. En een bezoek aan Auschwitz hoort erbij. Slecht een uurtje rijden vanaf de stadscamping van Krakau.

L – Litouwen Ik blijf nog even bij dezelfde road trip. Zomer 2006. Voor het eerst lang in mijn eentje op vakantie. Met een tentje. Na Polen volgt Litouwen. Het ghetto van Vilnius staat op mijn verlanglijstje. Kun je dat zo zeggen? Ik denk het wel. In 1997 regisseerde is het toneelstuk Ghetto’ van Joshua Sobol. Het verhaal speelt zich af in het Ghetto van Vilnius – slechts zeven straten – tijdens de tweede wereldoorlog. Het stuk is deels gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Gruwelijke gebeurtenissen. Een paar Joodse toneelspelers vermaakten de andere bewoners en de Duitse bezetter met theater en revue-voorstellingen. Zo hoopten zij in leven te blijven. Ik bezocht het plaatselijke museum. Ik raakte verward en opgewonden. Tegelijkertijd. Ik zag foto’s van de historische mensen maar hoorde de stemmen van mijn Oosterhoutse vrienden. Bizar en indrukwekkend. Ook nostalgisch.

M – Merzouga Een oase, een dorp in de Marokkaanse Sahara. Aan de rand van het woestijn-duingebied Erg Chebbi. Zeggen en schrijven – mei 1981. Het project ‘Woestijn’ van onze school. De Akademie voor Ekspressie en Kommunikatie (Avek). Zes studenten en Salvatore. Een VW-busje. Merzouga is het meest zuidelijke plekje waar we zijn geweest. Daar werden we door het leger tegengehouden. Verder naar het zuiden mochten we niet. Het Polisario-front was zeer actief in die dagen. We bleven drie dagen en maakten kennis met oa M’Bark M’Bok en Mohammed en nog een stuk of vijftig jongetjes. Ik at er voor eerst kamelen-vlees. En er werd een serieus bod gedaan op Catelijne, onze dochter. Ik kreeg dertig kamelen als ik haar uithuwelijkte aan Mohammed. Hij was dertien en zat op de koran-school in Rabat. Catelijne was toen vijf. Ze hadden haar op een foto gezien die ik als bladwijzer gebruikte. Er volgende wat wrevel en daarna prima gesprekken over cultuur-verschillen. Mohammed nodigde ons toch uit op onze laatste avond in de woestijn. Zijn moeder en zus hebben voor ons gekookt. We kregen de dames niet te zien. Dat mocht niet.

N – Noorwegen Dit moest natuurlijk Noorwegen worden. Want sinds 2002 kom ik daar verschillende keren per jaar. Ik kende Noorwegen enkel van de verhalen en foto’s van Bart en Hilde. Wij hielden van de zon en togen elk jaar naar Griekenland. Geen Scandinavië voor ons. Brrr. En toen kreeg ik een regie-opdracht. ‘Ithaka’. Een circus-theater-voorstelling bedenken, regisseren en coördineren met honderdvijftig jongeren tussen de 8 en de 18 jaar. De opdrachtgever kwam uit Noorwegen. De jongeren (en hun scholen) uit Noorwegen, Zweden, Denemarken, Nederland en België. Ik heb het land veelvuldig doorkruist. Altijd werk-gerelateerd. Wel veel gezien tijdens alle seizoenen maar ik ben er maar één keertje kort op vakantie geweest. Een mooie week. Van Fredrikstad naar Kristiansand. En toen wisten we dat ook de zon in Noorwegen veelvuldig schijnt. Weer een vooroordeel geslecht.

O – Okovango-delta Een gebied in Botswana dat absoluut in mijn top 5 van mooiste bestemmingen thuishoort. Ook bezocht in 2006.

Koen okovango

Selfie – lang voordat het woord was uitgevonden

Dit keer samen met Catelijne. Drie dagen met een mokoro (kano) varen tussen papyrus-bossen. Van eiland naar eilandje. De Okovango-rivier eindigt niet in een andere rivier of in zee maar in de Kalahari-woestijn. Heel bijzonder. Onze gids kende het gebied op zijn duimpje. We kampeerden met kleine tentjes op enkele van die eilandjes nadat er eerst grondig gecheckt was of er geen nijlpaarden of olifanten recent waren geweest. Een droom. En zoals je wel zult begrijpen … een aanrader van de eerste categorie. De Okovango-delta.

Advertenties