Tags

, , ,

Nu ik weer een zomer in Nederland ben, kan ik ‘Zomergasten’ weer eens zien. Vorige week met Peter Buwalda, schrijver van Bonita Avenue en afgelopen zondag met Simone van Saarloos. Een mij volstrekt onbekende vrouw. Columniste van NRCNext, oud rugbyspeler, filosofe en 25 jaar jong. Ik zat er klaar voor. Ik ben fan van het programma en ik vind Wilfried de Jong een prettige interviewer.

Simone van Saarloos (Bron: Het Parool)

Simone van Saarloos (Bron: Het Parool)

Simone wil mij (de kijker) aan het denken zetten. Ons een universum binnen trekken, zei ze aan het begin van de uitzending. Niet zozeer opdat wij haar zouden leren kennen. Maar meer om ons te laten nadenken over hoe we zelf naar iets kijken. Okee. Kom maar op. Een opmerkelijk eerste fragment. Headshot. Een jongeman die alleen maar met z’n hoofd en borst in beeld komt terwijl hij oraal wordt bevredigd. Een niet alledaags begin en als je dan ook nog leest dat fragmenten na 22.00 uur “mogelijk schadelijk kunnen zijn voor kinderen jonger dan 16 jaar” dan belooft het een memorabele avond te worden.

Dat werd het niet. Ik heb de uitzending helemaal gezien. Ik vond dat Simone soms te snel zichzelf relativeerde of tegensprak. En zoals altijd zijn er fragmenten die me niet aanspreken (paarden in Nevada) en andere die mijn nieuwsgierigheid boeien. Zoals de Franse film Girlhood (Bande des filles). Volgens mij ontging de ironie van Campert en Kousbroek haar. En toen kwam er een fragment uit Kill Bill – waarschijnlijk doelde de VPRO op dit fragment met de +16 waarschuwing. Met Rufus en Per hebben we het regelmatig over de Tarantino-films. Ik beweer dan altijd dat ik Kill Bill maar niks vind. Nu ik dit fragment zag, weet ik niet meer waarom ik dat beweer. Ik ga nog eens terugkijken. Iets wat ik zelden doe. Ik kom er dan op terug. De ongemakkelijkheid van veel gasten bij 200 jaar Koninkrijk tijdens een lied van Typhoon vond ik vooral grappig.

Simone van Saarloos pleit voor het maken van autonome verbindingen, die niet gestuurd worden door ‘wat hoort’, zoals trouwen of samenwonen. Wanneer is er sprake van echte liefde? Als je samen op vakantie wilt? In één bed wilt slapen? Iets om over na te denken … waarschijnlijk wel. Ik vond het echter jammer dat ik na die uitzending alleen in bed lag. Zonder Isabel, mijn Mozambikaanse schone. Mijn vrouw. En dat heeft veel met het ‘lichamelijke’ te maken – waar Simone een pleitbezorger van is, het genot om een lijf te voelen, zelfs als het schuurt. Ik had graag met Isabel eens een boom opgezet over het fragment met de Oostenrijkse vrouwen op een Keniaans strand vol wachtende jongemannen.

Ik heb nu een paar van haar columns online gelezen. Ze heeft een goede pen. Wie weet ga ik dat in de toekomst wel vaker doen. Ik vond de avond met Simone beter (interessanter) dan met Buwalda. En Wilfried de Jong kan beter dan afgelopen zondag. Houden jullie van Zomergasten?