Tags

Vanochtend las ik het boek ‘De tuin van de avondnevel’ (Tan Twan Eng) uit. Een erg mooi boek. Ik bedacht vanmiddag dat mijn blog van vandaag over dit boek zou gaan. Ik kijk nog even naar Nieuwsuur. En daar komt dan plots het bericht dat Joost Zwagerman is overleden. Hij was depressief en pleegde zelfmoord. Ik blijf verbijsterd op de bank zitten. Ik ben sprakeloos. Er is ook niemand tegen wie ik iets kan zeggen, ik ben tenslotte alleen thuis. Bij Pauw hoor ik al zijn gasten mooie dingen zeggen over Joost Zwagerman. Ik heb geen zin meer in andere onderwerpen. Ik zet de televisie uit.

Hier stond een foto van Joost Zwagerman – inclusief bronvermelding. Op verzoek van de fotograaf heb ik deze foto moeten verwijderen omdat er beeldrecht op bestaat. Excuses, ik dacht dat bronvermelding volstond. 

Ik las zijn boeken met veel plezier. Met regelmaat las ik zijn stukken in De Volkskrant over kunst en literatuur. Door mijn veelvuldig verblijf in Afrika heb ik veel van zijn televisieoptredens in De Wereld Draait Door gemist. Als ik ze wel zag raakte ik enthousiast. Over zowel het kunstwerk als over Joost Zwagerman.

Begin januari 2013 schreef ik ‘Slapeloos’ op mijn blog. Een stukje over zijn bundel ‘Kennis is geluk’. Ik kan zijn dood nog niet goed bevatten. Ook depressie blijft een moeilijk iets. Ik weet wel dat ik zijn stukjes en boeken zal missen. Zijn boekenweekgeschenk ‘Duel’ vind ik een van de beste van de laatste tien, vijftien jaar.

Een verlies. Ik heb hem nooit persoonlijk ontmoet maar zijn stukken maakte me blij en enthousiast. Dat er geen nieuwe boeken van Joost Zwagerman meer zullen verschijnen voelt als een verlies.

Advertenties