Tags

, , , , , , , , ,

Slechts zelden gebruik ik mijn blog of Facebook voor een overlijdensbericht. Vandaag maak ik een uitzondering. Albert Siebeling is overleden. Al meer dan tien jaar eindig ik mijn condoleances met de oproep: “Blijf vertellen over je geliefde, dan blijft hij/zij levend in onze verhalen.” Daar geef ik vandaag zelf gehoor aan.

Ik denk dat ik Albert voor het eerst heb ontmoet in Zundert. Waar anders, zou je bijna denken. Hij was een trouw bezoeker van de voorstellingen van Het Zunderts Toneel. Ik zag Albert ook voor het laatst bij een voorstelling van dezelfde toneelvereniging. Ik denk dat ‘trouw’ een zeer kenmerkende eigenschap was van deze bijzondere man. Was hij eenmaal bevriend dan wist je dat je hem weer gauw zou tegenkomen. Niet alleen in Zundert, natuurlijk ook op alle mogelijke festivals in Brabant. En in Oosterhout. Bij de openluchtspelgroep. Daar heb ik Albert nog beter leren kennen. Zijn geliefde Josee speelde daar jaarlijks mee. Zo ook in 1996. Ik regisseerde ‘Kroniek van een aangekondigde dood’ (wat een toepasselijke titel, bedenk ik me nu – maar dat terzijde). Albert was onder de indruk van de voorstelling en nodigde ons uit met die voorstelling op het Bosvreugd Variété Festival. Een hele eer naast veel professionele voorstellingen en orkesten.

Een jaar later regisseerde ik ‘Ghetto’ (Sobol) bij dezelfde club in Oosterhout. Een memorabele voorstelling waar ik heel mooie herinneringen aan heb. Albert speelde mee samen met zijn vrienden, prachtige muzikanten van zijn eigen orkest De Coup. Voor de gelegenheid speelden ze prachtige klezmer-muziek. Het overlijden van Josee was een zware klap. We namen afscheid van haar in hetzelfde openluchttheater.

We bleven elkaar zo nu en dan ontmoeten tot hij op een ochtend per vergissing in onze voortuin in Bergen op Zoom stond. Natuurlijk kwam hij binnen. Iets drinken en even bijpraten met Ine, die getroffen was door dezelfde rotziekte. Dat van die vergissing moet ik even uitleggen. We hadden net nieuwe buren. We hadden nog geen kennis gemaakt. En wat bleek … Margreet – Alberts zus – was onze nieuwe buurvrouw. En zij begreep er eerst niets van dat haar broer bij de verkeerde mensen naar binnen stapte.

In 2004 reisden we met een vriendengroep naar Syrië. Jan was een uitstekende gids en reisleider. Syrië was toen nog trots op zijn bijnaam “Wieg van de beschaving”. Natuurlijk was er ook toen al veel ongenoegen over het regime van vader en zoon Assad. Wij hadden een prachtige tijd.

Ine en Albert

Ine en Albert in de buurt van Palmyra, Syrië

Een geliefde foto die vele jaren op mijn werkkamer stond. Een foto die nu nog waardevoller is geworden. In 2004 regelt Albert een zigeuner-orkest dat ons 25-jaar samen-zijn luister bijzet. In 2005 overlijdt Ine en ik herinner me als de dag van gisteren de eindeloze vloeken van Albert en zijn stevige omarmingen. En zijn zoektocht naar woorden. Dat hoefde ook niet. Voelen is nog belangrijker. Zonder dat we dat uitspraken waren we nog nader verbonden. Beiden verloren we onze geliefde aan borstkanker. Stomme, klote kut kanker.

En wat was ik blij voor hem dat er een nieuwe vrouw in zijn leven kwam. Een nieuwe liefde. Noortje. Wat een plezier om ze samen te zien. Bijvoorbeeld in de voorstelling ‘Sneeuwwitje‘. En wat een verschrikkelijk lot zou hun wachten. Albert die ziek werd. En daarna Noortje. Mijn eigen nachtmerrie die ik bij hem uit zag komen. Noortje overlijdt. En opnieuw moet Albert doorgaan. Te afschuwelijk voor woorden. Die heb ik dan ook nauwelijks. Alleen vloeken, ook dat heb ik van Albert geleerd.

Ik vertrok naar Afrika en hoorde zo af en toe iets van Albert, meestal via Margreet of Johan. In juni heb ik nog wat staan mompel-vloeken in zijn baard bij onze laatste omhelzing in Zundert.

Ik geloof niet in hierna-maalsen of soortgelijke Walhalla’s maar mocht er toch zoiets bestaan dan herinner ik me graag de plaats waar ik bovenstaande foto maakte. In Syrië,  land tussen Tigris en Eufraat. En wordt dat niet “Het Aards Paradijs” of “De Hof van Eden” genoemd? Laat ze daar mekaar maar weer ontmoeten. Dan weet ik zeker dat er muziek, liedjes en drank aan te pas zullen komen. L’Chaim – Op het Leven.

ps. Ik voeg nog een fotobericht toe van zijn geliefde Gipsy-festival.

Albert Siebeling (1950 - 2015)

Albert Siebeling (1950 – 2015)

Advertenties