Tags

, , , ,

Er zijn zo van die dagen … grrrr. Het gebeurt niet vaak maar vandaag dacht ik een paar keer: “Wat doe ik hier?” En dan bedoel ik: hier – in Mozambique, in Maputo. Grrr.

Een opeenstapeling van kleine ergernissen. Jammer genoeg steken ze bijna dagelijks de kop op. Nee, niet dagelijks maar wel een paar keer per week. Neem bijvoorbeeld het vreselijke a-sociaal rijgedrag van bijna alle chauffeurs. Er wordt zelden voorrang gegeven en als je zo stom bent om dat wel te doen, sta je gegarandeerd een paar minuten stil. Er wordt in elk denkbaar en ondenkbaar gaatje gedoken. Langs links, langs rechts, over de berm, door de goot, via de rijstrook de andere kant op … overal proberen anderen één of twee plaatsjes te winnen in de dagelijkse files. Elke dag komt een aanrijding met blikschade dichterbij. Het is een godswonder dat ik tot nu toe schadevrij rij.

En over de ergerlijke kleine corruptie van de verkeerspolitie schrijf ik hier met grote regelmaat. Ze proberen het bijna dagelijks … en het eindigt altijd met gebedel om een beetje geld voor een cola of een fanta. Grrr. Ik ben dat zo zat !!! Met heel veel uitroeptekens.

Alweer gejat

Alweer gejat

En voor de derde keer in minder dan een half jaar is er een autospiegel gejat. Een ware plaag in Maputo. Vooral in de binnenstad. Ik leer mezelf aan om mijn autospiegels altijd naar binnen te klappen als ik ergens in de stad parkeer. Vanochtend vergat ik dat toen ik even koffie ging drinken in een goede buurt, vlak bij de Nederlandse ambassade. Ik kon de auto zien staan, wat ik natuurlijk niet de hele tijd deed. En wat denk je … twintig minuten later kom ik terug bij de auto: buitenspiegel gejat. Grrr.

En vanmiddag viel thuis het internet ruim drie uur uit. Eerst denk je natuurlijk dat er iets mis is met je eigen computer of met je betaling. Niet dus. Dan valt de elektriciteit ook nog uit – gelukkig minder dan een kwartier, maar toch. Grrr.

Er zijn zo van die dagen …