Tags

, , , ,

Windkracht zeven. Misschien zelfs iets meer. Witte schuimkoppen op zee. Vallende takken. Rondvliegend plastic en papier. De rijpe mango’s en kokosnoten vallen nu voortdurend naar beneden. En overal in de stad zie je mensen lopen met omslagdoeken om hun hoofd. Niet uit religieuze overwegingen maar uit zelfbescherming. Ogen, mond en de rest van je hoofd zo goed mogelijk bedekken.

Ik zit thuis en de veranda is herschapen in een zandbak. Todinho loopt wel rond met stoffer en blik maar er is geen beginnen aan. Het is het denkbeeldige dweilen met de kraan open. Maar dat laatste is onmogelijk want het is alweer de derde opeenvolgende dag dat er geen water uit de kraan komt.

Onze zandvlakte

Onze zandvlakte

Zoals je op de foto kunt zien is onze tuin kurkdroog. De moestuin proberen we zo goed en zo kwaad als het kan nat te houden. De rest lijkt een woestijn als je de bomen even wegdenkt. Stel je daarbij een stormachtige wind voor. Zandstormen op micro-formaat. Ik maak mijn laptop vandaag al voor de derde keer schoon. Ik voel het zand knarsen tussen mijn tanden. De deuren staan te klapperen terwijl ze dicht zijn. Het weerbericht sprak zaterdag nog van een bloedhete dag op maandag. Dat valt wel mee. Het is warm maar het kwik komt maar net boven de 30c uit. Jammer dat buiten zitten er even niet in zit.

En het droge hoestje dat ik sinds vanochtend heb, zal vast dezelfde oorzaak hebben. Op z’n Vlaams zeg ik: “Moet er nog zand zijn?” Nee dus.