Tags

, , , , , , , ,

Isabel kreeg al vroeg in de ochtend een sms van Manuel – onze hulp in opleiding. Zijn zoontje is overleden. Natuurlijk belde zij hem onmiddellijk want hij verblijft in Matola, waar hij allerlei klusjes voor ons uitvoert. Ze hadden een kort gesprek en daarna vertelde zij mij wat er aan de hand is. En onmiddellijk herinnerde ik mij het gesprek van de avond daarvoor. We evalueerden een beetje de eerste weken van Manuel. Hij heeft wat onverwachte kantjes. Ik probeer het uit te leggen maar ik weet dat ik niet alles begrijp. Hij schijnt in zijn dorp assistent te zijn van een traditioneel healer. Of zo’n soort iemand. En hij kan van alles lezen in bloed en botten – van kippen en geiten. Maar dat laatste weet ik niet zeker. Deze paranormale wereld is niet mijn ding, ik luister er beleefd naar maar daar blijft het ook bij.

Omdat we hem een paar dagen niet hadden gezien of gesproken, informeerde Isabel naar hoe het hem vergaat. Het werk bevalt hem. Hij is blij dat hij zelfstandig – zonder Todinho – taken kan uitvoeren en dat hij elders slaapt. Op onze toekomstige woonplek. En hij vertelde over drie uilen die ’s avonds op het dak van zijn onderkomen zitten. Hij voelt daar van alles bij. Wat is me onduidelijk.

Kaapse oehoe

Kaapse oehoe

Isabel is gevoelig voor dit soort ‘Afrikaanse magie’. Als het nodig zou zijn om een traditionele ceremonie te houden om de grond en het huis en tuin écht van ons te laten zijn dan zal ik daar in alle bescheidenheid aan meewerken. Het levert vast weer een mooi verhaal op voor mijn weblog. Verder moest ik me beheersen om geen flauwe grapjes te maken.

Nu terug naar het schokkende nieuws. Ik besluit onmiddellijk dat ik hem ophaal en hem bij het busstation zal afzetten. Isabel is het met me eens. Hij krijgt de opdracht om al zijn spullen te pakken en klaar te staan voor vertrek naar zijn familie – zo’n 650 kilometer naar het noorden. Maxixe in de provincie Inhambane. Ik condoleer hem. Hij reageert eerder verlegen dan verdrietig. Ik geef hem geld voor de bus en een extra maandsalaris als hulp voor de begrafenis. Hij vertrekt met een rugzak en een plastic tas.

Van mijn schoonmoeder hoor ik vervolgens dat Manuel haar heeft verteld dat zijn vrouw met hun zieke kind naar het ziekenhuis is gegaan tijdens het weekend. Ons heeft hij niets verteld en Dona Mai Isabel had het niet als heel serieus begrepen. Mijn hemel. Wat een triest verhaal. Ik kan het nauwelijks bevatten. Ik zou totaal gebroken zijn maar aan Manuel kan ik weinig aflezen. Hij reageerde haast op dezelfde manier toen bij een paar weken geleden vertelde dat er 100 meticais van hem was gestolen toen hij zich liet testen op malaria.

Ik hoop dat hij zijn vrouw tot steun kan zijn. Zij hebben samen ook een dochtertje. Zijn vrouw was (amper) veertien toen zij hun eerste kind kregen, bijna tien jaar geleden. Ik schat Manuel eind in de twintig. Hij kan nauwelijks lezen en al helemaal niet schrijven. Rekenen gaat wel als het niet te ingewikkeld is. Hij spreekt een mondje engels want hij werkte een paar maanden (illegaal – zonder papieren) in Zuid Afrika. Dat klinkt in onze westerse oren allemaal heel schokkend maar het is nog heel vaak de realiteit op het Afrikaanse platteland.

Gisteren kregen we een nieuwe elektriciteitsmeter. Alles werkte en begin van de avond voegden we duizend meticais toe aan de meter. Je betaalt hier vooruit – zoals kraskaartjes / credits voor een mobieltje. En om negen uur zitten we plots in het volledige duister. Stroomstoring. Dat zijn we gewend maar het is nu anders. De hele buurt heeft stroom alleen wij niet. Er zijn geen stoppen gesprongen. Ik controleer dat wel driemaal. Alles lijkt in orde en toch is er geen licht, geen zoemende airco’s. En wat het nog vreemder maakt, is dat alleen de ijskast en de magnetron in de keuken gewoon functioneren. Verder niets. Het wordt een hete nacht zonder airco. De temperatuur komt niet onder de 30c en er staat nauwelijks wind. Ik zweet en pieker. Ik slaap een paar keer een kwartiertje. Ik ben blij dat het iets na vieren licht wordt. Weliswaar geen internet maar wel frisse lucht. Een stoel in de tuin. Een glaasje sap en ik lees het Tour-boek van Mart Smeets uit. Todinho krijgt de opdracht om bij opening bij de elektriciteits-maatschappij te staan. Ik breng Isabel naar de stad en zoek een koele plek op in een park. Om kwart voor negen belt Todinho mij om te zeggen dat de elektriciteit terug is. Alles werkt weer normaal. Hij had nog niets gemeld, er is geen technicus aan te pas gekomen.

Afrikaanse magie? Je zou het bijna gaan geloven. Ik moet opnieuw mijn best doen om geen flauwe grapjes te maken …

Advertenties