Tags

, , , ,

Zondagochtend. Het is vreemd dat ik op dit ogenblik dit stukje kan schrijven. Ik verklaar me nader. Het is elf uur in de ochtend. Volgens afspraak zouden we nu bij het nieuwe huis moeten zijn. Niet nu maar vanochtend al om acht uur. ‘Verstandig als we zijn’ (hahaha) gingen we ervan uit dat de mannen die alle bouwafval komen ophalen later op de afspraak verschijnen dan is afgesproken. Dat is hier gebruikelijk. Dus om kwart over acht bellen we naar Nelson. Hij woont daar en heeft alle sleutels. “Nee, er is nog niemand”. We bellen onze contactpersoon. Hij neemt niet op.

Ik maak een sprongetje in de tijd … om iets na tienen belt hij zelf op. Hij is net wakker. Met een kater want een begrafenis gisteren is flink uitgelopen. Ja, zo gaat dat hier. Hij verwacht dat hij rond twaalf uur daar kan zijn. En dan vraagt hij wat we de jongens betalen die hem zullen helpen. En de vrachtwagenchauffeur? “Euh, het was toch gratis?” Ja, het is gratis maar ze verwachten wel een betaling – logisch toch? Het is hun vrije dag en ze moeten ook de xapa (openbaar vervoer) betalen en eten en benzine … en dan nog iets … het is heel heet zo op de middag. Dus …

“Duizend bommen en granaten” plus alle grrr’s en gvd’s. Ik spring zo in de auto. En natuurlijk trek ik straks mijn portemonnaie en zal ik blij zijn als alle troep weg is. Kunnen we over naar het volgende hoofdstuk. Schilderen.

Kleur bekennen ... euh - kiezen

Kleur bekennen … euh – kiezen

Morgen krijg ik twee offertes van schilders. Zzp’ers zouden wij ze in Nederland noemen. Zij brengen zelf mannetjes en spullen mee. Ik koop de verf. Maar er ligt nog een aanbod. Alweer gratis. Een vriend van Sampaio (mijn schoonvader) woont het grootste deel van het jaar met zijn vrouw en dochter in Cuba. Daar is hij werkloos en daarom besloot hij om wat langer in Mozambique te blijven. Hij heeft een baantje als ‘schilder-leraar’. ’s Middags is hij vrij en wil bij ons komen schilderen. Gratis.

Ik polste voorzichtig wat deze ‘gratis’ betekent. Gratis is gratis maar hij heeft zelf geen materialen. Emmers, kwasten, schuurpapier en dat soort zaken. Dat moeten wij kopen. En de verf natuurlijk, maar dat spreekt vanzelf. En verder wil hij graag een notebook of laptop voor zijn Cubaanse dochter want dat is daar niet te betalen. Misschien kan Senhor Koen … enzovoort. Hij komt straks langs … leuk he?!?