Tags

, , , , , , , , , , , ,

Het zal de trouwe volgers van mijn weblog al wel zijn opgevallen … er verschijnt maar heel weinig op deze site. Is er iets aan de hand? Nee, niets ernstig. Is er dan niets de moeite waard om over te schrijven? Vast wel maar het komt er gewoon niet van. Omdat je te druk bent? Een beetje ja en een beetje nee. Vertel.

Waar zal ik beginnen? Ik ben in Nederland, vandaag al veertien dagen. Twee weken waarin ik heel andere dingen doe dan in Mozambique. Werkafspraken, vrienden opzoeken, de kinderen en kleinkinderen zien, naar theatervoorstellingen. Van dat soort zaken. Ik ben veel de hort op. En als ik thuis kom, plof ik vaak neer op de bank en kijk wat gedachteloos naar de televisie. Wat zijn er maar weinig programma’s die me echt boeien. Ik kijk naar afleveringen van Master Chef en The Taste. En naar etappes van de Ronde van Italië als ik ’s middags thuis ben. Mooi dat Steven Kruijswijk het zo goed doet. Ik hoop dat hij ‘het roze’ naar Turijn kan brengen. Het staat hem mooi, net als de rode lipstick-zoenen van de ronde-missen. Een fantastische prestatie.

Ik ben alleen naar Nederland gekomen. Isabel is in mijn (onze) andere-thuis-in-Mozambique gebleven. Ze heeft geen vrije dagen kunnen opnemen. We bellen dagelijks – meestal via WhatsApp – of we sturen elkaar berichtjes. Soms met foto’s, altijd met hartjes en kusjes. Af en toe plaatsen we wat foto’s op onze Facebook-pagina’s. Maar als ze dan bij een foto schrijft “I miss my husband” dan kunnen de buren me horen zuchten – denk ik.

Ik eet teveel – een soort verdriet- of gemis-eten zullen psychologen dat wel noemen. Ja, daar zit wel iets in. Overdag gaat het wel maar ’s avonds is de gang naar de ijskast snel gemaakt. Wat blokjes kaas, een boterham, nog een boterham, een stroopwafel, een bokkenpoot, een stuk chocola. Ik moet op dat gebied wat strenger voor mezelf worden. En meer bewegen. Dat denk ik vaak maar ik doe het niet. Tja. Misschien is deze openbare biecht een stok achter de deur om er iets aan te veranderen … Ik ga het proberen. Ik ben het alleen-zijn niet meer gewend en kan er veel slechter tegen dan vroeger. En daar bovenop word ik hier in Nederland af  en toe geconfronteerd met ‘uit het oog, uit het hart’ momenten. Dat begrijp ik maar ze doen wel zeer. Daar zal dat ‘troost-eten’ ook wel een gevolg van zijn, denk ik.

En dan is er het werk. Dat geeft me gelukkig heel veel voldoening en inspiratie. Afgelopen week was ik nauw betrokken bij de Inspiratie- en Ideeën-avond van Goes Azië 2017. En heb ik bijna dagelijks wel een of andere afspraak in verband met het komende zomer-spektakel (augustus 2017) in Goes.

Azië is dichterbij dan je denkt. (Diergaarde Blijdorp)

Azië is dichterbij dan je denkt. (Diergaarde Blijdorp)

Nee, de voorbereidingen zijn nog geen ‘Aziatische moerassen’. Hahaha, gelukkig niet. Deze weken zijn misschien wel de leukste momenten. We kunnen nog vrijuit dromen en fantaseren. Wilde plannen maken en ongelimiteerd zaken verzinnen. Voor ik weer mijn traditionele ‘hup’ maak naar mijn andere continent, gaan we die dromen en wensen omzetten in een voorlopig productieplan. Wat is haalbaar? Wat gaan we schrappen omdat het budget het niet toelaat? Wie maakt een compositie voor een angklung-ensemble? Is de locatie geschikt voor onze plannen? Hebben we genoeg aan één guzheng-speler? Kunnen we uitspraken van Confucius gebruiken? Is Wajang een haalbare kaart op een openlucht-locatie? Kun je bamboe verplanten? Waar halen we duizend lampions vandaan? Kunnen we Kattaikkuttu-theater (en acteurs) inpassen in de voorstelling? En wat doen we met Japans Kabuki-theater?

De Mahabharata en De Reis naar het Westen zijn inspiratiebronnen, maar ook Mulan, de toespraak tot de hoofden van Lebak en Marco Polo zijn al in beeld geweest. Ik hou erover op, het wordt een eindeloze opsomming.

Waarschijnlijk is het nu wel duidelijk waarom ik deze dagen (weken) wat minder stukjes schrijf op dit weblog. Ik zit best veel achter mijn laptop. Ook omdat ik van het alleen-zijn profiteer om wat foto-boeken te maken. En wat ik niet mag vergeten is … carpe diem. Dus wie weet ga ik nog een paar dagen vakantie vieren buiten de deur. Wordt vervolgd.

ps. Ik vergeet nog te vertellen dat veel lees. Ook ’s nachts als ik niet kan slapen. Ik ben begonnen in de Century Trilogie van Ken Follett. Drie dikke boeken. Ruim 2500 bladzijden in totaal. Ik ben halverwege het tweede boek, dus ook halverwege de trilogie.

Advertenties