Tags

, , , , , , , , , ,

Laat ik – zoals het hoort in de populaire ‘Pannenkoeken-Challenge’ – beginnen met de foto.

2006 - Ergens ten noorden van Vilnius, Litouwen

2006 – Ergens ten noorden van Vilnius, Litouwen

Deze foto en dit stukje beantwoorden maar ten dele aan de challenge. Of toch wel? Maar niet getreurd. Ik weet nog precies waar en wanneer ik deze foto heb gemaakt. Maar ik zou deze foto honderden keren (in lichte variatie) hebben kunnen maken. Op heel veel plaatsen in Europa. Ja, zelfs ook in de Verenigde Staten of Zuid Afrika. Het is een typische Koen (en vroeger ook Koen & Ine) setting.

Het tentje opgeslagen – zie achteraan op de foto. De kookspullen uitgepakt en een maaltijdje bij elkaar geflanst. In dit geval op een ‘wild kampeerplek’ ergens op het Litouwse platteland. Soortgelijke foto’s had ik ook kunnen maken op eenvoudige campings in Frankrijk, Griekenland, Spanje, Portugal … en ga zo nog maar even door. Soms koken op een open vuurtje. Soms op één pitje, soms op twee. Mijn kinderen herkennen vast het glazen bord, mijn lievelingsmes, het zoutvaatje, de aluminium kampeerpannetjes, het witte aardappelschilmesje, het deksel van de witte koelbox en helemaal rechts onze houten kampeerkoffer.

Op deze avond (zomer 2006) was ik aangekomen vanuit het noorden van Polen, een mooie wild-kampeer-plek aan een meer. Het was mijn tweede zomer in mijn eentje. Vier weken kris kras door Polen en de Baltische staten. Ik vond dit plekje net buiten een groot dorp, een scoutinglokaal – met een speeltuintje, inclusief picknicktafel – aan de rand van een bos. Na het kokkerellen (neem dit vooral met een flinke korrel zout) maakte ik vaak nog een avondwandeling en eindigde ik de dag met lezen bij het licht van een petroleumlamp. Het is gek maar ik herinner me ook een telefoontje dat ik kreeg. Op die avond. Vanuit Nederland. Van Dominic. Hij wist natuurlijk niet dat ik niet in Nederland was. Zo gaat dat met mobiele telefoontjes. In die tijd zette ik mijn gsm enkel ’s avonds aan. Zo had ik met mijn kinderen afgesproken. Dominic vroeg me of ik interesse had om een nieuw theaterstuk te regisseren bij De Steeg in Groningen. Over de Arabisch, Druzische zangeres Asmahan. Natuurlijk had ik dat. Gek hé, dat ik dat telefoontje van tien jaar geleden nog zo goed herinner. Op de plaats waar ik bovenstaande foto heb gemaakt. De voorstelling is trouwens nooit geproduceerd, maar dat terzijde. En andere telefoongesprekken – die vast heb gevoerd die zomer – herinner ik me totaal niet.

Ik schreef al in eerdere stukjes op dit blog dat ik nu nog zelden kampeer. Toch hoop ik ooit Isabel te overtuigen om het eens te proberen. Maar ja, ’t is iets dat Afrikanen zelden of nooit doen. Ja, witte Zuid Afrikanen. Zij wel, maar zwarte mensen redeneren … in het dagelijkse leven is het thuis vaak behelpen in primitieve omstandigheden waarom dan tijdens een reis (of vakantie) primitief doen, dan probeer je toch een beetje luxe te creëren in een pension of hotel. Begrijpelijk. Wij Europeanen kunnen het ons veroorloven om het omgekeerde te doen in onze vrije tijd.

Advertenties