Tags

, , , , , , ,

De vlag mag uit. Duizend stukjes op dit weblog. Vandaag nummer duizend. En in een nog niet zo heel ver verleden schreef ik ook zo’n tweehonderd stukjes op ‘web-streepje-log’. Vandaar die ‘+plus’. Maar die zijn allemaal verdwenen dankzij het slechte hosting-werk van Sanoma.

Duizend plus

Duizend plus

Dat van die vlag uitsteken is natuurlijk figuurlijk bedoeld. Welke vlag moet ik dan gebruiken? De Vlaamse Leeuw? De Belgische driekleur? Een oranje wimpel? De Nederlandse vlag? De vlag van Mozambique waarop nog steeds een kalashnikov is te zien? Of bij vergissing de Koerdische vlag zoals een meisje in Dordrecht deed omdat ze geslaagd is? Er kunnen dan zomaar onverlaten een moskee kort en klein slaan als reactie.

Nee, de vlag moet niet uit. Brexit is realiteit geworden. Het Europese ideaal (nooit meer oorlog; samen met elkaar en niet tegen elkaar) verdwijnt stilaan achter de horizon omdat het ‘eigen volk eerst’ steeds meer mensen aanspreekt.  Een dag die somber stemt. Vluchtelingen die de schuld krijgen. De roep om strengere immigratiewetten. Brulkikkers als Wilders, Trump en Ukip Farage hebben de wind jammer genoeg mee.

En congresman John Lewis, oud burgerrechtenactivist, moet de ‘sit-in’ weer van stal halen om gehoord te worden in zijn parlement. Omdat hij iets wil doen aan die ongebreidelde weg van vrije verkoop van wapens. Zijn republikeinse collega’s willen er niet eens naar luisteren. Onbegrijpelijk. Onbegrijpelijk. (Ja, ik weet dat ik tweemaal hetzelfde woord typ.) De vlaggen moeten overal in Amerika halfstok tot er grondige wijzigingen komen in dit dossier.

En als er al een vlag uitgaat in Huize Koen, dan is het de regenboogvlag. Symbool voor vrede. Symbool van de holibi-gemeenschap. Een vlag die niet gaat over grenzen maar over verbroedering. Over liefde. Ik ga nog even door met stukjes schrijven.