Tags

, , , , , ,

Hoe bestaat het? De dag is nauwelijks halverwege of ik heb mijn persoonlijk record ‘dom doen’ verbeterd. Laten we hopen dat het niet erger wordt.

Ik sta in de keuken een boterham te smeren. Ik eet – ongeconcentreerd – staande bij het aanrecht. Met mijn vingers graai ik ook stukjes tomaat en komkommer van een bordje. Ik wil er wat zout aan toevoegen, dus ik rek me uit naar het zoutvaatje. En ondertussen bijt ik me toch op mijn bovenlip. Auw. G*dskolere. Aan de binnenkant van mijn lip. Auw. Pijnlijk. De tranen schieten in mijn ogen. Onmiddellijk een dikke bobbel op mijn lip. Dat wordt een paar dagen voorzichtig aan doen want voor je het weet bijt ik weer op die bobbel / lip. Dat was ‘dom’, versie één.

In mijn werkkamer schuif ik het gordijn wat dicht. De zon valt teveel naar binnen. Iets te onstuimig en niet doordacht doe ik dat. De roede valt met gordijn en al naar beneden. Grr. Ik reken dat maar niet mee als dom. Is het trouwens wel. Zeker wat er op volgt is dom, versie twee. Ik pak het hele boeltje bij mekaar en wil het terug in de beugels aan de muur hangen. Veel te hoog natuurlijk. Ik moet dus op mijn bureau klimmen. Ik ben zo slim – ja, je gelooft het niet – om niet mijn bureaustoel te gebruiken als opstapje. Want die staat op wieltjes en draait bovendien alle kanten op. Ik haal een stoel uit de eetkamer. Ik klim via die stoel op mijn bureau, hang de gordijnen weer op zijn plaats en stap naar beneden. Naast de stoel. Beng. Daar lig ik languit op de plavuizen-vloer. K*t. Dombo. Idioot. Ik blijf even liggen en voel of ik niks ernstig mankeer. Geschaafd aan mijn rechter knie. Ach ja. Morgen een blauwe plek. Mijn pols voelt pijnlijk maar ik kan alles bewegen. Niks gebroken. Ik krabbel overeind. Ik herinner me een artikel dat ik een paar dagen geleden op internet las over het grote aantal ‘kleine’ ongelukjes in huis. Toeval bestaat niet. Dit verdient het etiket ‘dommer’.

Mijn MacBook Pro

Mijn MacBook Pro

Deel drie krijgt uiteraard het predikaat ‘domst’. Hoe bestaat het dat deze idioot tot driemaal toe in de fout gaat? Op één en dezelfde ochtend. Ik vertel. Het heeft met twee zaken op bovenstaande foto te maken.

‘Ping’. Ik hoor dat ik een paar mailtjes heb binnengekregen. Ik check mijn mails en kijk even naar het belangrijkste nieuws op Nos.nl. Ik klik een pagina aan over de aanstaande Tour de France. Ik lees de term ‘supercompensatie’. Nooit van gehoord. Het gaat over Tom Dumoulin. Ik moet scrollen om het hele artikel te kunnen lezen. Ik buig me naar voren en stoot mijn grote koffiebeker pardoes over mijn laptop. Over het toetsenbord. Over het modem, over een toevallig aangekoppelde harde schijf, over mijn mobieltje en over mijn bureau. Je wilt niet weten hoe snel ik de boel heb losgekoppeld en de laptop op z’n kop houd. Bruin vocht druipt ondertussen van het bureau op de vloer, dezelfde vloer waar ik nauwelijks een uur eerder mijn wonden likte. Ik ren naar de keuken en kom terug met de keukenrol. Ik dep het toetsenbord. Ik hoor allerlei biepjes en piepjes en onbekende klanken uit de laptop. (Moet je maar eens proberen, plots op alle toetsen tegelijkertijd drukken en wrijven). Ik hoor het geluid dat hoort bij het uitschakelen van mijn Apple. Ik ga naar buiten. De zon schijnt en ik begin aan een nieuwe ronde droogdeppen. Er is geen druppel meer te zien op het toetsenbord. Maar wat speelt zich ‘daar binnen’ af? Geen flauw idee. Ik laat de laptop tien minuten open staan in het zonnetje. Om te drogen. Iets met ‘vocht verdampt in de warmte’ heb ik in gedachte.

Ik ga weer naar binnen en maak de rest van de spullen droog. Schade lijkt er niet echt te zijn. Ik haal de computer naar binnen en start hem op. Hij doet het. Alles klinkt als vanouds. Natuurlijk weet ik nog niet of alles werkt. Ik besluit dit stukje te typen dan gebruik ik veel van de toesten en dan kom ik meteen te weten of er blijvende schade is aangericht. Alleen bij de spatiebalk voel ik enige, lichte weerstand. Ik maak een foto, niet van de koffie-schade daar dacht ik niet over na. Van mijn laptop, De koffiebeker is leeg. Ik hoop dat ik mijn lesje heb geleerd. Benieuwd of morgen ook alles nog werkt.

“En wat ik verder vandaag nog ga doen?” hoor ik U vragen. Nou, rustig in een hoekje zitten met een boek kan ook risicovol zijn. Zak ik mogelijk door de stoel die ik in de tuin gebruik als ik in het zonnetje zit te lezen? Ik moet nog koken, voorzichtig aan met kokend water, zou ik zeggen. Laten we hopen dat het bij deze drie domme dingen blijft, dan kan ik vanavond weer genieten van een nieuwe aflevering van ‘Camelot’.

Advertenties