Tags

, , , , , , ,

Wij hadden het er al lang over. 9 juli leek een uitgelezen dag voor een feestje, ook om een paar zaken te combineren. De verjaardag van Isabel, een house warming party en een familie xitique. Toen veranderde de plannen omdat dona Isabel en Mangaze in Portugal verblijven. We passen de plannen gewoon aan. Geen groot feest, enkel de Andrade-Xitique. Goed … dan komt de dag toch dichterbij. We gaan een dagje op en neer naar Komatipoort in Zuid Afrika, net over de grens. Vlees en drank kopen. Alles bij elkaar heel wat kilo’s en liters. En dat alleen voor een middagje met familie? Nee, ’t is tenslotte ook Belinha’s verjaardag. Ik stuur wat extra uitnodigingen aan vrienden en vriendinnen en aan een paar van haar collega’s. Het aantal verwachte bezoekers loopt nu toch gauw op. Ergens tussen de dertig en veertig.

Help. Daar moet dus meer voor geregeld worden. Ik begin aan twee dagen op en neer rijden. Dertig stoelen, vier uitklaptafels, extra frisdrank en Mozambikaans bier. Wijn, een fles cognac en een fles Black label. Zoete wijn en nog zoetere likeur. Een paar flessen bubbels. Potten en pannen. Houtskool. Glazen en bestek. Rijst, bonen en xima. Ik vraag Aldovanda om een taart te bestellen/kopen. Een nicht van die en die wordt benaderd om te komen koken. Een dj wordt gehuurd. Ik rij naar Jardim en koop daar kilo’s tomaten, paprika’s, peterselie, uien, aardappelen en sla. Het wordt met de dag groter.

En dan is het zaterdag. De wekker loopt om half zes af – alsof het een gewone werkdag is. De kokende nicht moet opgehaald worden. Isabel springt in de auto en komt op half acht weer thuis met maar liefst vier dames. En met verse vis. De kokende nicht, haar dochter, nog een familielid en een oudere vrouw die altijd helpt bij deze kook-opdrachten. Goed. Ik slik en heet de dames welkom. Zij gaan de buitenkeuken gebruiken. Ik de keuken binnen.

De kookbrigade

De kookbrigade

Maar eerst moeten de dames ontbijten. Ik haal brood. Ik bak een grote boeren-omelet. Ik zet een grote pot thee. Jam, suiker, boter. De eerste pannen gaan op het vuur. Houtskool-fornuizen zoals je op de foto kunt zien.

De plastic stoelen worden schoongemaakt en aangekleed. Drie verschillende kleuren. Inclusief een grote strik. Enfin, rond drie uur komen de eerste gasten aan. Om half vijf zetten we alle pannen in warmhoud-schalen op de tafels. Naar goed gebruik op xitiques brengt de familie koelboxen met (veel) drank mee. Ook een paar salades. En een andere gewoonte is dat zij voor-ons-onbekenden meebrengen. Een neef uit Zimbabwe. Een ver familielid dat toevallig in de buurt was. De winnaar van Big Brother Mozambique/Angola. “Waarom?” “Don’t ask me.” Logeetjes van een vriendin. En een vriendin van een vriendin. Ik denk minstens tien mensen die Isabel en ik nog nooit eerder zagen. Ook de dj heeft vier vrienden bij. Zo gaat dat hier. Het bier stroomt. De afvalzakken stapelen zich op met lege blikjes en kartonnen bordjes. Rond acht uur verhuizen we het hele spul naar de veranda. Een uurtje later snijdt Isabel haar taart aan. Zingen. Klappen. Joelen. Een paar toespraken. Cadeautjes. Muziek. Nog meer drank. En veel dansen.

De houtskool-vuren zijn aan hun tweede ronde begonnen. Een klein speenvarken, een eend, veel speklappen en karbonades. En ‘babalaza’, een pikante worst om de ergste dronkenschap te onderdrukken/maskeren. Ik tel zestien auto’s op het erf en drie brommers. Voor de laatkomers is de magnetron een uitkomst. Ook de nieuwe oven maakt overuren. Overal in huis vinden we slapende kinderen. Ik open de poort voor het laatst om drie uur. Dat zijn de dames die kwamen helpen. Ze zijn blij met hun envelopje. Er blijft een vriendin slapen. Met mijn zatte kop dek ik een logeerbed op, dekbedhoes binnenstebuiten, maar dat zie ik pas de volgende dag. Onze jongens (Todinho en Nelson) lopen nog een laatste rondje over het erf. Welterusten. Dankjewel. Om half elf zondagochtend word ik wakker. Babalaza. Maar dat is weer een ander verhaal.