Tags

, , , , , , ,

Mijn trotse ouders en baby Koen

Mijn trotse ouders en baby Koen

Herinneren. Herdenken. Hoe doe je dat precies? Het is vandaag precies een jaar geleden dat mijn moeder overleed. Mijn vader overleed in 2010. Ik ben de oudste, de eerstgeborene. Dit is dus de eerste foto van mij en mijn moeder (ouders). Waarschijnlijk een dag na mijn geboorte in het moederhuis – zoals ze dat in Vlaanderen zeggen. Geen thuisbevallingen maar in de veilige omgeving van een ziekenhuis. Na tien dagen mogen moeder en kind naar huis. Dat is tegenwoordig vast anders.

Natuurlijk heb ik veel meer foto’s van ons samen. En van haar alleen. Foto’s in een oud fotoalbum, foto’s van een zorgeloze jeugd in Sint Amands aan de Schelde – totdat de oorlog uitbreekt. En foto’s van onze (Koen, Bart en Lief) zorgeloze jeugd. Mijn moeder vaak met een boek. Of met iets uit haar knutsel-repertoire. Een jaar geleden heb ik uitgebreid over haar leven verteld toen we afscheid van haar namen in Boechout. Samen met familie, vrienden, buren en oud collega’s.

In Mozambique hebben ze nog veel meer tradities – rituele bijeenkomsten rondom het overlijden. Eerst de begrafenis. Dan nogmaals na 8 dagen. Na een jaar. Na vijf jaar. Telkens een bijeenkomst op het kerkhof en daarna in het huis waar de overledene woonde. Wij doen het meer in onze gedachten. Een kaarsje. Een verhaal. In een fotoalbum kijken. Een mail sturen aan mijn zus. Een appje. Van dat soort kleine zaken.  En natuurlijk heb ik ‘de film van vorig jaar’ al een paar keer afgespeeld. In mijn hoofd. Niks mis mee. In al mijn condoleance-kaarten (mails) eindig ik met de woorden: “Blijf over haar (hem) vertellen dan blijft zij (hij) ‘levend’ in onze verhalen.” Dat doe ik graag en met regelmaat en met een warm gevoel.

Ik ben dit weblog ooit begonnen om haar op de hoogte te houden van mijn bezigheden in Afrika. Zij was mij eerste, trouwe lezer en volger. Lezen en schrijven deed zij ook haar hele leven. Ook mijn vader mocht graag ‘cursiefjes’ schrijven. En ingezonden brieven in de krant. Ik doe het op mijn manier. Met de technieken van 2016. Een weblog om te vertellen, te herinneren en soms te gedenken.