Tags

, , , , , , , ,

Overdag, tussen mijn schrijfactiviteiten door lees ik, kook ik, doe ik een handwas (dat is uitzonderlijk want Todinho is op vakantie) en kijk met een half oog naar de televisie die in de kamer aanstaat, vaak zonder geluid. Op BBC World of CNN. Af en toe kijk ik een half uurtje. Wat intenser de eerste dagen na de brexit. Beelden van de aanslagen in Frankrijk, Duitsland en elders vermijd ik. Niet helemaal maar toch zoveel mogelijk. Ik las op internet – ja dat doe ik ook – dat Franse kranten hebben besloten om geen foto’s (beelden) meer te plaatsen van aanslagplegers, individuele terroristen, verknipte moordenaars. Ik ben het met ze eens. Geef ze hooguit een initiaal in de berichtgeving. En indien noodzakelijk hun leeftijd. Ik twijfel of hun nationaliteit, gender, religie noodzakelijke informatie is. Voor mij doet het er niet toe, zeker als ze zelfmoord plegen of zijn doodgeschoten. Einde verhaal. In het kader van een eventueel proces later kun je daar van afwijken. Maar dan misbruikt die afschuwelijke Noor zijn rechten in de rechtbank door de hitlergroet te imiteren. Ik weiger zijn naam te vermelden. Het is al erg genoeg dat ik alweer aan de moordenaar van Utoya denk.

En ik heb de twee Amerikaanse conventies gevolgd. Niet rechtstreeks maar in de vele nabeschouwingen – met hoogtepunten – meestal op CNN. Ik schreef vier jaar geleden al eens dat ik de Amerikaanse presidentsverkiezingen volg als een soort wielrennen. De voorverkiezingen zijn ritten van de Ronde van Frankrijk. Uiteindelijk blijven er twee mogelijke winnaars over. En op het wereldkampioenschap nemen ze het tegen elkaar op.

© Maxresdefault (denk ik)

© Maxresdefault (denk ik)

Rubio, Cruz en Bernie Sanders hebben afgehaakt. Het gaat nog tussen Trump en Clinton. De uitkomst in november is onbekend. Jammer genoeg niet te voorspellen. De democraten hebben hun vierdaagse conventie opgebouwd als reactie op die van de republikeinen. Na de sombere boodschap van de republikeinen een optimistisch geluid en een oproep tot samenwerking. Natuurlijk proberen beide partijen een visie te presenteren maar het is en blijft een groot media-spektakel. En is denk dat deze verkiezingen gaan uitdraaien op ‘tegen-stemmen’ en niet ‘voor-stemmen’. Stemmen voor de één omdat de ander nog verschrikkelijker is. “Ik vertrouw Clinton niet, teveel oude politiek van rijke geprivilegieerden – dus ik stem voor Trump” “Ik vind Trump een gevaar voor de wereld, een schreeuwlelijk – dus ik stem voor Clinton.”

Jammer dat Bernie Sanders het niet heeft gehaald, ondanks zijn leeftijd. Hopelijk maakt Hillary het waar dat ze naar zijn standpunten heeft geluisterd. Ik plaats uitzonderlijk een tweede stukje vandaag met het hoogtepunt van deze conventies: Michelle Obama.

De paus bezoekt Auschwitz – Birkenau. Ik deed hem dat tien jaar geleden voor. Het gevoel van die dag is nog heel vers, bij het zien van de beelden word ik opnieuw stil en zet de televisie uit.

Terug naar internet. En dan lees ik dat Indonesië nog steeds de doodstraf uitvoert. En dat de zuiveringen in Turkije nog steeds doorgaan. ‘Waar halen ze al die gevangenissen vandaan?’ denk ik dan bij mezelf ‘Zoveel duizenden mensen opgepakt.’ Of ontslagen. Docenten, politieagenten, dienstplichtige militairen, rechters … Het is moeilijk om geen hekel te krijgen aan Erdogan. Niet dat ik dat niet wil maar wat weet ik tenslotte van Turkse politiek om daar echt een oordeel over te hebben? Bijna niets. Als ik me voorstel dat Belgische soldaten het parlement in de Wetstraat – of Nederlandse soldaten de Tweede kamer – beschieten dan denk ik ook dat de regering voortvarend moet optreden. Maar deze Turkse coup stinkt. Wat heeft Erdogan wel vooraf geweten? Eigenlijk komt het hem wel goed uit. Enzovoort …

Vriend en collega-blogger Eddie zou dit een pom-pom-pom-stukje noemen. Ik hou er maar over op en ga weer figuurlijk terug naar Azië – maar dan een mooie, gefantaseerde werkelijkheid. Goes Azië 2017.