Tags

, , , , , ,

In deze korte serie met verhaaltjes (herinneringen) aan Olympische steden die ik bezocht, vandaag de Chinese hoofdstad. Ik was er in 2009 aan het eind van de treinreis die in Moskou begon. Ik verbleef er vier dagen en bezocht veel toeristische hoogtepunten. Klassiek Peking. Tussendoor liep ik natuurlijk ook rond en trachtte van elke minuut te genieten. Ik liet twee hemden maken bij een lokale kleermaker, ik nam een fietstaxi, bezocht een Peking-opera-voorstelling, nam het openbaar vervoer en ging een paar keer uit eten. Steeds in een ander restaurant, steeds in een andere buurt. Soms alleen, soms met anderen. Of je zo’n buurt ook ‘hutong‘ mag noemen, weet ik niet zeker.

Beijing (2009) op zoek naar een restaurant

Beijing (2009) op zoek naar een restaurant

Ik weet niet meer hoe deze wijk heet. Het was tamelijk centraal in Beijing, minder dan een kwartier lopen van ‘Het Plein van de Hemelse Vrede’. We waren met z’n vijven of zessen op zoek naar een eettentje, liefst zo lokaal mogelijk. In deze straat werd flink gebouwd, mogelijk is ‘verbouwd’ een juister woord. Wat er op de spandoeken staat, weet ik niet. Mogelijk kan Yvon of een andere volger dit wel lezen. Ik kijk uit naar de vertaling.

Hier stapten we naar binnen.

Hier stapten we naar binnen.

Het restaurantje (hierboven op de foto) zag er nieuw en verzorgd uit. We stapten naar binnen en we kregen een plekje aan een van de vier ronde tafels. We werden vriendelijk – met de nodige buigingen en glimlachen – ontvangen door een echtpaar. En we kregen de menu-kaarten in onze handen gestopt. Alles in het Mandarijn, zonder foto’s en zonder tekeningetjes. Mijn tafel-genoten waren onthand. Ik ook hoor – maar ik vond het prima. Ik hou wel van een verrassing. Ik vroeg in het Engels of ze de kaart ook in het Engels hadden. Veel gelach en gebuig maar het was gauw duidelijk dat ze niet verstonden wat ik vroeg. Niet getreurd. Ik ben niet voor één gat gevangen.

Ik pak de menukaart en wijs op het eerste gerecht. Zij knikken ‘ja ja ja’ en ik vraag wat het is. Ook deze vraag kwam niet binnen. Geen antwoord. Ik doe een nieuwe poging en wijs naar een tweede categorie op de kaart. Ik denk dat het de hoofdgerechten zijn. Opnieuw knikken ze ‘ja ja ja‘. Ik wijs het eerste gerecht aan en imiteer het geluid – en een beetje de beweging – van een kip en trek er een groot vraagteken-gezicht bij. Nog meer gelach, niet alleen van de gastheer en zijn vrouw maar ook van mijn reisgenoten. Het was geen kip, dat kon ik opmaken uit hun lichaamstaal. Ik probeerde een varken … ‘knor knor knor‘. Gelach en nee schudden. ‘Kwak kwak kwak’, een eend misschien? Enfin, dat ging een tijdje door. Ik stal de show met mijn dier-imitaties. We kwamen d’r uiteindelijk uit. Dachten we. De bestelling was geplaatst. De drankjes wezen we aan in de koelkast.

Tien minuten later kwamen de eerste gerechten op tafel. We zouden alles delen. De gerechten en de rekening. Meneer zei telkens wat hij op tafel zette en wij gebaarden zoiets van ‘zet maar neer’. Na zes gerechten kwam er een zevende gerecht. “Tiens, dat is vreemd, we zijn met z’n zessen en we bestelden zes gerechten en er komt iets extra.” Dat zal dan wel een gift van het huis zijn. Maar algauw kwam schaaltje nummer acht, negen, tien. Verbazing en lachen en ondertussen wel proeven en raden wat het is. Ik vind heel veel lekker dus niks aan de hand. En daar kwam gerecht elf, twaalf, dertien … het begon anderen duidelijk te irriteren. Ik stond op en liep naar de balie en met gebarentaal trachtte ik uit te vinden wat er aan de hand was.

Wat bleek? Alles dat ik had aangewezen op de kaart was opgevat als bestelling. Alle voorafjes en nog veel meer. En al die zaken werden dus geserveerd. Ik vroeg enkel om uitleg met mijn gekakel, geblaat en gebleir. Met instemmend gelach van mijn tafel-genoten. Zij noteerden alles op hun blaadje. Uiteindelijk zeventien schaaltjes en kommetjes. Ik heb de boel gesust en iedereen zag er algauw de lol van in. We hebben de rekening keurig verdeeld en van alles geproefd. Of de meneer en mevrouw gewoon ‘slim’ waren en ‘uitgekookt’ of ‘naïef’ weet ik niet. Dat doet er ook niet toe. Ik heb lekker gegeten en zeven jaar later heb ik nog steeds plezier van dit uit-eten-avontuur.

Een lunch in Beijing (2009)

Een lunch in Beijing (2009)

De foto hierboven heb ik ook in een Beijing-restaurant gemaakt maar niet in dezelfde zaak die ik in deze herinnering beschrijf. Ik was toen te druk met eten, proeven, lachen. En met garnalen, inktvissen, vogeltjes, geiten, honden en koeien te imiteren …

In de serie: Olympische Spelen (in mijn geval is dit eerder: Olympische Steden)

 

Advertenties