Tags

, , , , , , , , ,

Ik zet mijn Olympische spelen steden serie nog even verder. Vandaag een herinnering aan Londen. Ik neem jullie mee naar het vroege voorjaar 1985. Opnieuw een waar gebeurd verhaal, aangevuld met een heel klein beetje fantasie. Het zal gauw duidelijk worden wat ik bedoel.

Catelijne en Jules zijn bijna negen en bijna twee. We spreken met vrienden af dat onze kinderen een paar dagen bij hen mogen logeren in Hogebeintum (Friesland). Wij gaan met z’n tweeën naar Londen. Voor het eerst samen, we waren beiden er al eerder geweest. Ik koop via een reisbureau een arrangement. Treintickets Leeuwarden – Hoek van Holland. Nacht-bootticket (met hut) Hoek van Holland – Harwich. Trein Harwich – Londen. Drie nachten een hotel. En de terugreis met de dagboot. Het programma in Londen regelen we zelf wel ter plekke. Dat zou een combinatie worden van musea, musicals, toneel, film, uit eten en een beetje winkelen – Harrods.

We hebben een binnenhut op de boot. Als we in het stapelbed kruipen, vind ik een teddybeer onder het bed. Niet helemaal nieuw maar niet vies of versleten. Waarschijnlijk vergeten (verloren) bij het vertrek van eerdere passagiers in onze hut. De volgende ochtend pakken we onze spullen bij elkaar – veel is het niet en besluiten de beer mee te nemen. Als we weer thuis zijn, gooien hem een keer in de wasmachine. Jules of Catelijne is er mogelijk blij mee. En zo zijn onze kinderen er ook een beetje bij in Londen.

"Onze" beer lijkt erg op deze teddybeer.

‘Onze’ beer lijkt erg op deze teddybeer.

Wij checken in. Ons hotel vlak bij het Elephant & Castle metrostation. We gaan Londen in. Het worden mooie dagen. We gaan gauw op zoek naar kaartjes voor musicals. We bezoeken een winkel, gespecialiseerd in bord-spellen. We vergapen ons aan de grote boekwinkels. We lopen door de National Gallery, door Sint Paul Cathedral en over Piccadilly Circus. Op de eerste avond bezoeken we een musical op West End.

Pump Boys and Dinettes

Pump Boys and Dinettes

Een soort Grease-story. Stoere jongen wordt verliefd op een serveerster. James Dean achtig, ook wat enscenering betreft. Met Kiki Dee in één van de hoofdrollen. Een flinterdun verhaaltje. Entertainment. Niks mis mee. Vandaag herinner ik me enkel het sfeertje. Geen liedjes. Geen verhaaltje.

Pump Boys and Dinettes

Pump Boys and Dinettes

Na de voorstelling gaan we gauw terug naar ons hotel. De volgende ochtend eten we een uitgebreid Engels ontbijt. Weer even naar de kamer om uit te buiken. De bedden zijn al opgedekt. De kamer is schoon. Ik pak de stadsgids er weer bij. We stoppen een flesje water in een rugzakje en we zijn klaar voor een nieuwe dag Londen. Ik haal de teddybeer uit een tas en zet die tussen de twee kussens op ons hotel-bed. We zeggen hem om goed op de spullen te passen en we gaan een nieuwe Londense dag tegemoet.

We kopen wat kleine cadeautjes. Ine koopt schoenen – natuurlijk doet ze dat. We eten fish and chips aan een stalletje bij Hyde Park. We kopen matinee-kaartjes voor een andere musical: ‘Cabaret’.

Cabaret programma

Cabaret

We zien deze musical voor het eerst in het theater. De film met Liza Minnelli zagen we beiden al zeker twee keer. En we lazen de boeken van Christopher Isherwood die de inspiratiebronnen zijn van deze musical / film. We hadden kaartjes op de eerste rij. Ik herinner me nog goed dat het de eerste keer was dat ik IN een orkestbak kon kijken – tijdens de show. En dat ik me verbaasde dat muzikanten-met-weinig-werk een boekje zaten te lezen en twee anderen zaten te schaken. De musical was fantastisch. Een hoogtepunt van die reis. Daarna uit eten en ’s avonds naar de film. ‘Duin’ of ‘Dune’ in het Engels.

Duin

Duin

Deze Amerikaanse film was een paar weken eerder in première gegaan in Amerika en Londen. Wij konden niet wachten om hem te zien. Ik leg uit waarom. Het boek ‘Duin’ van Frank Herbert stond (staat) in onze persoonlijke top 10 van meest geweldige boeken. We lazen (verslonden) het eerste deel in 1979 en de volgende twee of drie delen de jaren daarna. Veel van onze vrienden en studiegenoten aan de AVEK waren eveneens idolaat van dit boek. En dan nu de film met als extraatje … Sting, de leadzanger van The Police. En we verkneukelden ons dat WIJ de eersten waren van onze vriendenkring in Friesland die deze film zagen. Eerlijk gezegd viel de film wat tegen. Onze eigen ‘film’ bij het lezen van de boeken was duizend maal mooier. Maar dat terzijde. In de spelletjes-winkel – die ik al eerder vermeldde – kochten we het bordspel ‘Dune’.

Het bordspel: 'Duin'

Het bordspel: ‘Duin’

Ik begon de volgende morgen – nog voor we gingen ontbijten – al aan de vertaling van de spelregels. We zouden het spel daarna honderden keren spelen met onze vrienden. Afwisselend met avondjes / weekendjes ‘Majong’. Onze zoon Jules werd hierdoor zodanig beïnvloed dat hij tot op de dag van vandaag een groot liefhebber en verzamelaar is van bijzondere bordspellen.

En dan was het tijd om in te pakken. Terug naar huis. De boodschappen en cadeautjes vinden een plek in onze tassen. De vuile was in een plastic tas. En op het laatste moment herinner ik me ‘onze’ teddybeer. “Heb jij die beer al ingepakt?” “Nee, jij?” “Tiens, waar is hij?” We kijken rond. We trekken de enige kast nogmaals open, we kijken nog een keertje in het kleine badkamertje, onder het bed, tussen de lakens … nergens te vinden. Spoorloos. We moeten nu dringend naar de metro. Er wachten een trein en een boot.

We begrijpen er niets van. Waar kan die beer gebleven zijn? Gisteren heb ik hem – opvallend op bed gezet en maakten we het grapje dat hij goed moest opletten. We blijven er over piekeren. Hij was al een beetje ‘lid van de familie’ geworden. Later op de boot onderweg naar Nederland kom ik met de volgende uitleg / verklaring. “Wij hebben – ongewild – iets gesmokkeld dat in die teddybeer verstopt zat. Drugs of juwelen of …” Onze reisplannen waren bekend bij het reisbureau. Welke boot we namen, hut nummer, hotel, enzovoort. Er is zoveel TE toevallig. Onze hut was schoon. Hoe kan een schoonmaker (m/v) een teddybeer over het hoofd zien? Onmogelijk, die is daar doel-bewust achtergelaten. Bij een stel met jonge kinderen. Waarom werd precies die beer ontvreemd uit onze hotelkamer en niet een horloge, een halssnoer, een kettinkje, een jas of een trui? Een bende via-argeloze-toeristen-smokkelaars in samenwerking met het boeven-schoonmakers-gilde-van Londen. Oliver Twist heeft nieuwe methodes … Een onopgelost raadsel. Miss Marple of Hercule Poirot hadden dat vast opgelost voordat de boot afmeerde in Hoek van Holland.

In de serie: Olympische Spelen (maar in mijn geval zijn het verhaaltjes over: Olympische Steden)

 

 

 

Advertenties