Tags

, , , , ,

Dat was het dan. Na zestien keer hebben we de omroep-microfoon bij Corso Zundert overgedragen aan onze opvolgers. Monique en Wendy. Zij gaan het fantastisch doen. Dat kon je dit jaar al (een beetje) merken. Ton en ik kregen een zwart polo-shirt van onze collega omroepers. Met een prachtige cartoon van Bart B.

"Jullie mogen stoppen"

“Jullie mogen stoppen”

En als je dan een staand applaus krijgt van duizenden mensen bij de hoofdtribunes … dan hou ik het niet meer droog. Vechten tegen m’n tranen – met een mooi dahlia-boeket in mijn handen. Mijn ademhaling onder controle houden en doorgaan. En meteen … een grote omroep-fout maken. Hahaha. En wat ook bijzonder is, is hoeveel honderden mensen de afgelopen dagen in de tenten, op straat en op het tentoonstellingsterrein mij hebben bedankt en bedolven onder de complimenten. Ongelooflijk en heel veel ‘Dank U Wel’.

En dan is het maandagavond en rij ik weer naar huis. Een leeg huis om thuis te komen want mijn geliefde Isabel is nog in Mozambique. Aan het werk. Er zijn zo van die tijden dat we een echtpaar zijn waarvan de man op de grote vaart zit. Maanden van huis. Ik zit nu hier – in Nederland – ook aan het werk. Zij zit daar. (Snik, zucht).

Alleen thuis

Alleen thuis

De keuken is in geen dagen opgeruimd. Afwas van vier of vijf dagen. De tuin ligt er half verwilderd bij. De wasmand puilt uit. De ramen hebben in geen maanden een sopje gezien. Stiekem mis ik onze Todinho. Onze huishoudelijke hulp in Mozambique.

Ik ben vanochtend begonnen met een eind te maken aan deze ‘wildernis’. Er draait een was. Het beddengoed is verschoond. De badkamer heeft een beurt gekregen. De afwas is weggewerkt. Zometeen ga ik boodschappen doen. Fruit, groenten, sapjes, thee met verschillende smaakjes. Ik ga mijn dagelijkse stappen maken. En ik kan weer verder vooruit kijken … dacht ik. Ik zet de computer aan en …

Op Facebook zie ik honderden foto’s en filmpjes van Corso Zundert. Nog even nagenieten. Het blijft doodzonde dat twee buurtschappen niet konden meerijden door de Zundertse straten. Te riskant omdat er teveel (ruk)wind stond. Veiligheid boven alles. Het gemis van de Veldstraat en de Heikant kreeg ik niet uit mijn ‘systeem’ op zondag. Het knaagde aan mijn gemoed. Het beïnvloedde voor een deel het super-gevoel dat ik meestal heb. Maar als ik dan de intense vreugde zie van Robin en Gijs dan schiet ik opnieuw vol. En dat kan ik ook zeggen over de mensen van Helpt Elkander en Klein Zundert. Of de trots van Rijsbergen dat ze in het eerste rijtje zijn geëindigd.

En het werd een bijzondere jubel dit jaar. Iets anders dan alle voorgaande jaren. Een lang gerekte – deels uitgestelde jubel – van buurtschap Tiggelaar. Opnieuw laureaat, na tien jaar weer de eerste prijs. Hun Gevaarlijk Transport was indrukwekkend. Groots, speels, onverwachte bewegingen, zeer goed gebruik van figuranten. Een onbetwiste winnaar.

Waarschijnlijk zal het woord ‘Corso’ wat minder vaak opduiken op mijn weblog. Woorden zoals ‘Familie’, ‘Vrienden, ‘Zeilen’, ‘Azie’, Goes’ en ‘Vermeer’ zullen vast meer te zien zijn in mijn stukjes de komende dagen en weken.