Tags

, , , ,

De ene keer gaat de overgang van Nederland naar Mozambique al wat gemakkelijker dan de andere keer. Dit keer erger ik me meer aan de ongemakken. Grrr. Ik hoop dat dat gauw over gaat. Ik geef een paar voorbeelden.

De elektriciteit. Ergernis nummer één. Of beter gezegd: het gebrek aan elektriciteit. Ik ben nu een week in Mozambique en elke dag is de stroom minstens vijf keer uitgevallen. Soms voor een paar minuten. Soms voor langere tijd. Uren.

Sem energia

Sem energia

Zo ook gisteren. Zondag. Om gek van te worden. Even televisie kijken geef je gauw op. Het aggregaat opstarten omdat ik Max Verstappen wil zien racen, gaat me te ver. Douchen of afwassen gaat niet want de waterpomp werkt niet zonder stroom. Dus geen water uit de kranen. De jerrycan voor noodgevallen wordt elke dag aangesproken. Dan pak ik mijn boek er maar bij. De batterij van mijn laptop gaat zo’n anderhalf uur mee. Dat zijn twee afleveringen van ‘Game of Thrones’ op zondagavond. Internet ligt er dan meestal ook uit. Niet alleen bij mij maar ook bij de provider Movitel. En die doet niets want het is zondag. En als de stroom terug is, word je geconfronteerd met de volgende ergernis … ze leveren teveel stroom. Gevolg zijn kapotte apparaten. Gesprongen zekeringen. Onze magnetron is al eens gesneuveld. En nu vrees ik dat de nieuwe (elektrische) oven het loodje heeft gelegd. En ga hier maar eens zoeken naar vervangende zekeringen. Daar moeten we voor naar Zuid Afrika. Het meest begeerde product deze dagen is een soort ‘stekker’ die je tussen je apparaat en het stopcontact monteert. Prijs voor één zo’n ding is al gauw vijftien euro. Tel uit … ijskast, televisie, dvd-speler, oven, afzuigkap, magnetron, boilers, airco’s, bureaulamp, printer. Je begrijpt het. Veel van die apparaten halen we uit het stopcontact als we ze niet gebruiken. Conclusie: grrr.

Het verkeer in de ochtend. Ergernis nummer twee. Alle grote steden in de wereld hebben hetzelfde probleem. Files in de richting van de stad. Wij wonen vierentwintig kilometer verwijderd van het kantoor van Isabel. Dat rij je op een rustig moment in een half uurtje. Meestal rekenen we vijfenveertig minuten. ’s Morgens heb je daar bijna twee uur voor nodig. Je moet een bottleneck passeren. Een kruispunt waar acht rijstroken – komende uit drie verschillende richtingen – vernauwen naar drie en even later naar twee rijstroken. Dat kost gemiddeld een uur in de ochtenddrukte om dat kruispunt te passeren. Als er dan ook nog een ongeluk is gebeurd, kan de reistijd zomaar oplopen naar drie tot vier uur.

Kuilen in de weg. Het wordt steeds erger. Diepere en grotere kuilen. Isabel heeft er haar auto al deels op stuk gereden. Afgebroken bodemplaat – weg bescherming. Afgebroken nummerbord. Verfschade. Gedeukte voorbumper. Kortom een reuze ergernis want er staat een onbruikbare auto op het erf. Ze gebruikt dus voorlopig mijn auto. Haar wegbrengen doe ik met tegenzin en dat begrijp je vast wel als je het stukje hierboven hebt gelezen.

En alles wordt – door de economische crisis in Mozambique – veel duurder. Ik lees in een Mozambikaanse internet-krant dat de inflatie in 2016 al 24,92 % bedraagt. In tegenstelling tot de rest van de wereld gaan hier de benzine-prijzen omhoog. De chapa-chauffeurs zijn boos. Gevolg zijn kortstondige stakingen omdat ze de vervoersprijzen nog niet mogen verhogen.

Zaterdag alweer een politiek getinte moord in Maputo. Zondag was een grijze dag, met veel rukwinden. Zal ik nog even doorgaan met mijn lijstje? Nee, toch maar niet. Af en toe even zeuren en de ergernis van me afschrijven. Ik begin vol goede moed aan een nieuwe week.

Advertenties