Tags

, , , , , , ,

Nog even kort wat dit ook alweer inhoudt … Niet moeilijk: neem ‘geblinddoekt’ een random foto uit je reisarchief, denk kort na waarom je die hebt genomen, post de foto en laat je verhaal of fantasie de vrije loop. (Aldus: Thomas Pannenkoek).

Gestrand

Gestrand in Narva

Gestrand in Narva

Even heb ik overwogen om deze foto te gebruiken bij mijn onregelmatige prijsvraag ‘Waar ben ik?’ Toch maar niet gedaan. En het antwoord lees je onder de foto. In Narva. Ik denk niet dat er veel belletjes gaan rinkelen bij deze naam. Narva is de derde grootste stad van Estland. In het noordoosten van het land. Narva is ook de naam van de grensrivier tussen Estland en Rusland. Aan de andere kant van het water – de grens – ligt Ivangorod.

Ik strandde bij deze wegwijzers in de zomer 2006. Alweer tien jaar geleden. In mijn eentje, vier weken dwalen door de Baltische staten. De auto, een tentje, boeken, wegenkaarten en een reisgids. Veel meer had ik niet bij me. Ik schreef er al eerder over. En toen kwam ik op het plekje dat op die reis het verst afgelegen punt vanuit Bergen op Zoom was. Google Maps vertelt me dat deze afstand 2.353 kilometer bedraagt. Ik maakte die zomer een flinke omweg om Narva te bereiken. Er stond toen al ruim 3.500 kilometer op de teller.

Waarom geef ik dit stukje de ondertitel ‘gestrand‘? In mijn oorspronkelijke plan zou ik in Tallinn oversteken naar Helsinki. En dan later via Zweden, Denemarken en Duitsland weer naar huis rijden. Het beviel me zo goed in Litouwen, Letland en Estland dat ik Scandinavië schrapte uit mijn plannen. En toen kwam Sint Petersburg steeds dichterbij. Deze stad staat al heel veel jaren op mijn wensen-lijstje. Bucket list heet dat in het Engels. Ik reed richting grens Estland – Rusland.

Ik had me hier totaal niet op voorbereid. Ik wist niets van wat wel kan en niet kan. Ik zou het die dag te weten komen. Ik parkeer de auto in de buurt van bovenstaande borden. Ik pak mijn paspoort en de autopapieren en ik loop naar een hokje met mannen in uniform. Mijn Ests en Russisch zijn uiterst belabberd. Hahaha. Ik mompel zoiets als “Good morning, tere paevast”. Er komt nauwelijks antwoord. Er wordt wel veel gewezen naar een ander kantoor. Daar staan meer mensen aan te schuiven. Een douanebeambte vraagt naar de papieren van de auto. Was dit een Est of een Rus? Ik weet het niet. Buiten mijn Nederlandse verzekeringspapieren en het kentekenbewijs had ik niets bij me. Kan ik hier een visum kopen? En heb ik import-papieren nodig voor de auto? Ik weet het niet. Ik kan niet verder. Het noodzakelijke document is enkel verkrijgbaar in Tallinn. 220 kilometer naar het Westen. Maar ik wil naar het Oosten. Sint Petersburg ligt aan de denkbeeldige horizon, slecht 150 kilometer van deze grens. Een paar slagbomen en regels houden me tegen. Gestrand dus.

Ik heb die dag wel de burcht van Narva bezocht. Boven op de toren en muren heb je een mooi uitzicht op Rusland – het land dat ik pas drie jaar later voor het eerst zou bezoeken. En Sint Petersburg staat nog steeds op dat lijstje. Op die toren – kijkend naar het kasteel in Ivangorod – voelde ik me even ‘Ivan de Verschrikkelijke’. Deze Russische tsaar veroverde Narva in de zestiende eeuw. Ik heb een persoonlijke herinnering aan deze historische vorst. Toen ik veertien was speelde ik ‘Ivan de Verschrikkelijke’ in het toneelstuk ‘Bloed en Liefde’ van Godfried Bomans. Het stuk eindigt met de zelf-gekozen dood van ‘Ivan’. Hij drinkt de gifbeker die wordt aangereikt door een bevriende soldaat. Een rol die mijn broer speelde. Ivans laatste toneelwoorden herinner ik me nog steeds. “Ik groet U, laatste van de Middeleeuwers!”.  Een diepe buiging. Doek. Het applaus komt vanzelf.

Eerdere stukjes in deze serie lees je HIER.