Tags

, , , , , ,

Vandaag zes foto’s die samen met een beetje tekst het verhaal vertellen van een bijzondere ontmoeting in de Amazone (Brazilië). Februari 2011.

Vanuit Manaus zijn we de Amazone-rivier opgevaren. Eerst met een wat groter schip – een ferry – later met een kleiner bootje en tenslotte met een groot uitgevallen kano. We verblijven vier dagen in een eco-lodge. Vandaar uit hebben we verschillende activiteiten. Excursies heet dat in het reis-jargon. We zijn met z’n vieren. Een koppel uit Groningen en wij tweeën uit Mozambique. Meestal vergezelt Angelo ons, een Braziliaanse Amazone-gids. Hij spreekt goed Engels. Vandaag is Luiz onze gids, hij spreekt enkel Portugees. We gaan op piranha-visvangst. We varen een klein uurtje en vinden een beschut plekje. We krijgen allemaal een hengel (buigzame stok). Er staat een bakje met vlees-aas. We gaan aan de slag.

Pescador Koen

Pescador Koen

Na tien minuten ben ik erbij gaan zitten. Wel zo ontspannen. Ik wacht nog op mijn eerste vis. Zou het waar zijn dat we vandaag piranha’s naar boven halen?

Pescador Isabel

Pescador Isabel

Begint de verveling al toe te slaan bij Isabel? Nog net niet maar de eerste opwinding is duidelijk voorbij. Als Enno als eerste een piranha aan de haak slaat, worden we weer wat enthousiaster. Een half uur later hebben we er zeven. En Luiz haalde ook nog een andere vis uit het water. Nu op weg naar een lokale familie, we gaan de vis ook opeten.

Fernando

Fernando

We varen in een zijarm van een zijarm van een zijarm van de Amazone-rivier. We leggen aan bij een drijvend, houten platvorm en worden door een enthousiaste man welkom geheten. Heel veel “Bem Vindos”. De man stelt zich voor als Fernando. Hij heeft geen tanden meer in z’n mond. Daarom heeft hij waarschijnlijk een halsketting met haaientanden. Maar dat terzijde, flauw grapje. Piranha-tandjes zijn veel kleiner zoals we zelf hebben geconstateerd.

Fernando is de man van de grapjes. Toch is hij ook verbaasd en enigszins sprakeloos. Hij begrijpt niet wie Isabel is. Drie blanke toeristen kan hij wel plaatsen maar een zwarte vrouw … wat doet zij hier? En ze spreekt ook nog Portugees? Isabel probeert het uit te leggen. Eerst zegt ze dat haar broer ook Fernando heet. Dat vindt hij leuk. En dat ze uit Mozambique komt. Daar heeft Fernando nog nooit van gehoord. “Dat is vast een stadje in Portugal want je spreekt Portugees” is zijn redenering. Isabel doet nog een poging met “Een land in Afrika”. Tevergeefs. Zijn vrouw wordt erbij gehaald. Fatima.

Mama Fatima

Mama Fatima

In no time wordt Isabel door Fatima meegenomen naar de keuken. Daar gaan de dames het Mozambique-mysterie samen ontrafelen en oplossen.

Princesa Cozinhar Isabel

Princesa cozinhar Isabel

Mijn lief helpt de piranha’s schoon te maken. Ze hoort van Fatima dat ze elf kinderen heeft met Fernando. De meesten verblijven bij familie in Manaus. In de ruim tien jaar dat ze toeristen over de vloer krijgen na hun Piranha-vis-avontuur, is Isabel de eerste zwarte vrouw die bij hen op bezoek komt. Fatima kan het maar moeilijk met elkaar rijmen. Zwart zijn en toerist zijn, Portugees spreken en aan de andere kant van de wereld wonen en niet in Bahia. Ze vindt het onwijs boeiend. Isabel wordt uitgenodigd om de volgende zaterdag opnieuw langs te komen. Dan wil Fatima haar voorstellen aan familie en vrienden, even verderop in de Amazone. Zaterdag is haar vrije dag. Jammer dat we dan alweer vertrokken zijn, richting Olinda en Recife.

Piranhas fritura

Piranhas fritura

Samen met een paar andere visjes smaken de gefrituurde piranha’s prima. Ik neem twee gebitjes mee. Ik wikkel ze in wc-papier. Cadeautje voor Mangaze. Fernando leidt ons ook nog rond in zijn ‘achtertuin’ vol rubberbomen. Hij legt het hele proces heel nauwkeurig en plastisch uit. Dat is weer een verhaal voor een andere keer.