Tags

, , , , , , , , , , , ,

Ik denk dat ik meer dan dertig jaar niet meer aan het woord ‘abces’ heb gedacht. In de betekenis van ‘tandontsteking’. Patat, ik heb het zitten. Een abces. Ik voelde het gisteren al opkomen maar ik stak figuurlijk mijn kop in het zand. Ik zei nog maar even niks tegen mijn lief. Zij sliep de slaap der onschuldigen. Ik lag te wroeten in bed. Ik sliep een uurtje en dan was ik weer wakker. Ik pakte mijn boek er maar bij. Een uurtje lezen en dan weer wat slapen. Het wordt vanzelf ochtend. Ik heb me beperkt tot één paracetamol. Dat gaf even verlichting.

Ik weet dat er een kies dringend aandacht moet krijgen van de tandarts. Zeer waarschijnlijk moet de tand eruit. Ik hoopte het uit te stellen tot ik weer in Nederland ben. Ik vrees dat dat niet gaat lukken. Ik ben bang – schijtens benauwd – om naar een plaatselijke tandarts te gaan maar waarschijnlijk zit er niets anders op. En mijn abces slingert me terug naar lang geleden. Ik had er toen een paar keer last van. Ik woonde toen nog bij m’n ouders. Ik herinner me het advies van mijn Oma. “Spoelen met zout water. Rauwe ajuin kauwen. Genoeg fruit eten. Genoeg vitaminen binnen krijgen.” Het vreemde is dat ik aan fruit geen gebrek aan heb in Mozambique.

Lezen moet me afleiden. Dat lukt. Maar ook daar wringt het, knaagt het en zuigt het. Bij de auteur, bij zijn herinneringen. Ik ben halverwege ‘Tonio’ (A. F. Th van der Heijden).

En een schilderij van Marc Chagall blijft maar in me rondspoken.

'Naakt over Vitebsk' (1933) - Marc Chagall

‘Naakt over Vitebsk’ (1933) – Marc Chagall

Een beetje afwijkend schilderij in het rijke oeuvre van de Joodse schilder van Russische afkomst. Het is niet moeilijk om te duiden waarom ik steeds maar aan dit schilderij moet denken als je mijn persoonlijke geschiedenis een beetje kent en ‘Tonio’ hebt gelezen. Niets aan de hand met onze zoon maar de taferelen van een stervende geliefde in een ziekenhuis zitten voor altijd in mijn dna, mijn hoofd. Het boek maakt een ongelofelijk aantal herinneringen in me wakker. Lang niet altijd dramatisch, verre van zelfs. Ik hop van Barcelona, naar Rotterdam, naar Ny Smellinghe (Drachten), Nikiti (Griekenland), Den Bosch, Amsterdam, Wyns, naar Boelenslaan en weer terug.

Isabel geeft me raad over wat te doen met mijn abces. Ze lijken veel op die van mijn oma. Straks zal ik waarschijnlijk een drankje krijgen van een of andere medicinale plant. Ze is al aan het bellen met haar moeder. En ze zegt dat ik geen trieste boeken moet lezen onder deze omstandigheden. Haar eerste advies volg ik op. Het tweede weet ik nog niet … wat denk jij?

Ps. Ik mijn fantasie maak ik  er witte rozen van in de linker-beneden-hoek van het schilderij.

Meer over Beeldende Kunst. Meer over Boeken.