Tags

, , , , , , ,

Heb je ooit een officiële uitnodiging gehad voor ‘Koningsdag’? Waarschijnlijk knikken een paar Nederlandse vrienden (lezers) nu ja. Alhoewel het woord ‘Koningsdag’ nog steeds een beetje wennen is na een eeuw ‘Koninginnedag’ te hebben gezegd. Maar ik richt me tot de Vlaamse (Belgische) lezers. Het gaat over onze Philip. Een Belgische ‘Koningsdag’? Nooit van gehoord. Wel van ‘Het feest van de Dynastie’. 15 november. Dat is/was de naamdag van Leopold. En zo hebben de Belgen er wel drie gehad. I, II en III.

uitnodiging

De uitnodiging

Goed, terug naar mijn uitnodiging. Ik twijfelde of we zouden gaan. Ik ken nauwelijks Belgen in Maputo. De paar Vlamingen die ik hier heb ontmoet zijn alweer lang in een ander ver-weg-land aan het werk. Afgelopen maandag belde de consul me met de vraag of we kwamen. Na kort overleg met Isabel bevestigde ik onze komst. Nog geen uur later kreeg ik nog een telefoontje of ik misschien voor muzikanten kon zorgen. Dat deed ik ook eerder in 2014 voor de nationale feestdag. Ik schreef er toen een stukje over. Ik heb wat telefoonnummers doorgegeven.

Ik trek een pak aan. Isabel verkleedt zich op het werk. Een chique receptie in een van de duurdere hotels van Maputo. Handen schudden met de ambassadeur en de delegatie-leider. Drie formele zoenen voor mevrouw de consul. Er is best veel volk. Ik hoor alleen maar Portugees en Frans. Een grote Belgische handelsdelegatie bezoekt deze dagen Tanzania en Mozambique. Een tafel vol met info-materiaal. Pennen. Post It blokjes. Twee kleurrijke brochures in het Portugees over Brussel. En een mooi Engelstalig boekwerkje over Wallonië. Geen letter Nederlands (Vlaams) te ontdekken. In de lijst van aanwezigen zie ik wel een delegatie van de Antwerpse haven. En nog een paar Vlaamse bedrijven die ik niet (her)ken. De Vlaamse vertegenwoordiger ‘Economic and Commercial Representation in Mozambique – Trade & Investment Counselor – Flanders’ is gevestigd in … Johannesburg. Sic. Veel succes met uw werk mijnheer Marc Schiltz.

En dan volgen de volksliederen en de speeches. Gaap. Isabel staat te praten met een paar studie-genoten van de universiteit. Ik scharrel wat rond en heb wat social talk met Madame Katja Low. De Waalse project manager van Awex – Wallonië Export Investment Agency. Zij is hier met vier collega’s. We praten Frans, Vlaams zat er niet in. We komen er (alweer) achter dat IK niets weet over Wallonië en dat ZIJ niets weet over Vlaanderen. Ik ga weer op zoek naar Isabel. Twee mannen staan duidelijk uit te kijken naar een praatje. Het is tenslotte lobby-tijd. Ik krijg een hand en hoor ‘Koen’ zeggen. Even ben ik verbaasd maar dat is gauw voorbij. De man stelt zich voor als Koen Hutsebaut, Business Development Mangager van Jan de Nul (Bagger en Offshore). Yes, een Vlaming. Hij stelt mij voor aan zijn collega Mick. Yes, twee Vlamingen. Mick werkt ook voor Jan de Nul. Hij komt uit Brugge en woont in Maputo. Hij spreekt vlot Portugees/Braziliaans. Zijn bagger-maatschappij houdt de toegang tot de haven van Maputo open. De open (Indische) oceaan ligt ongeveer tien kilometer uit de kust. Twee gezellige kerels. Koen woont in Kaapstad. En toen werd het toch nog even gewoon doen, niet dat opgeprikte gedoe. Een ongemakkelijk gevoel. We spreken gauw iets af. Iets drinken. Iets eten.

En het is ook de maandelijkse Nederlandse (borrel)avond. Een kilometer verderop. We gaan er nog even langs. Een wereld van verschil. Hier ken ik heel wat mensen. Ontspannen bijkletsen. Lachen. Nieuwtjes uitwisselen. Alvast Sinterklaas-voorpret want de goed heilig man heeft beloofd om ook dit jaar langs te komen in Maputo.

En dan begint het – alweer – te bliksemen boven de oceaan. De wind steekt op. We rijden naar huis – een rit van ruim een half uur. In de spits heb je daar anderhalf uur voor nodig. In bed lig ik later – niet voor het eerst – te denken. “Wat ben ik nu eigenlijk? Belg of Nederlander?'” Mijn paspoort is Belgisch maar al de rest is veel meer Nederlands. Behalve tijdens sportevenementen … lol. Liever de Rode Duivels dan Oranje. Liever Greg van Avermaet dan Nicky Terpstra. Alhoewel … ook dat maakt me nauwelijks nog iets uit.

Ik stond vandaag namelijk zachtjes mee te zingen … “Moçambique nossa terra gloriosa. Pedra a pedra construindo um novo dia. Milhões de braços, uma só forma. Oh pátria amada, vamos vencer”. Het refrein van het Mozambikaanse volkslied. Vertaling op aanvraag. Geloof je het zelf Koen? “Moçambique, nossa terra gloriosa.”