Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

We hadden lang de bedoeling om Oud & Nieuw dit jaar heel rustig, in zeer klein gezelschap thuis te vieren. Dat gaat ‘m niet worden. Jammer genoeg. We kregen uiteindelijk tickets voor een feestje buiten de deur. In het Radisson Blue Hotel van Maputo. Het voelt een beetje als verplicht wachten tot we kunnen zoenen en omhelzen. En ‘Ooo’ en ‘Aaa’ zeggen als we al het vuurwerk rondom ons zien. Het uitzicht zal vast mooi zijn want dat feest vindt plaats op de hoogste verdieping (12e etage) van het genoemde hotel. Met uitzicht op de baai van Maputo en de Indische Oceaan.

Ik heb zo’n jaarovergang al zestig keer meegemaakt. Van de eerste vijftien kan ik me nauwelijks iets herinneren. Ik denk dat ik meestal in mijn eigen bed(je) lag te slapen. Nieuwjaarsdag kan ik me veel beter herinneren. Dat was ontbijten, nieuwjaars-brieven voorlezen, naar het nieuwjaarsconcert in Wenen kijken en luisteren. Dan kijken naar het schansspringen vanuit Garmisch Partenkirchen. Daarna naar Nonkel Gust en Tante Maria voor het jaarlijkse Nieuwjaars-feest van de familie Schyvens. Opnieuw nieuwjaarsbrieven voorlezen. Het jaarlijkse dagboek-cadeau aan den Bompa geven. En daarna een familie-kwis of een spel met z’n allen.

Goed, ik zou het over Oud & Nieuw buiten de deur hebben. Morgen voor de vierde keer in Maputo. Voor de vierde keer op een andere plaats. Daarvoor een paar jaar in mijn eentje thuis in Bergen op Zoom. Dat was  mijn eigen keuze. Ik kreeg genoeg lieve uitnodigingen. Meestal keek ik naar de oudejaarsconference. Onmiddellijk na middernacht sloot ik me met veel plezier aan bij de andere buren. Vuurwerk kijken en nog wat napraten.

Vuurwerk is nooit mijn ding geweest. Die traditie – zelf vuurwerk kopen en afsteken – bestaat (bestond) niet in België. Ik kan me nog heel goed de godsgruwelijke harde karbiet-knallen herinneren in Wyns.

Nadat we eind 1989 uit Friesland zijn verhuisd naar Brabant organiseerden we Oud & Nieuw bijeenkomsten met een vaste groep Avek-vrienden. Op Texel, in Blankenberge, in Harlingen, in Limburg en een heel bijzondere op ‘De Zwarte Haan’ in de haven van Terschelling. 1999/2000 vierden we met Rob en Rita op Lazarote. Voor het eerst Oud & Nieuw in korte broek. De overgang 2001 / 2002 was hilarisch in een ‘Fawlty Towers’ hotel in Torquay. Iedereen gaat daar op z’n carnavals-verkleed de straat op. Ine en ik waren met z’n tweeën een paar dagen in zuid Engeland. We hadden afschuwelijk slecht gegeten in een waardeloos restaurant. We lagen al om tien uur in bed en we ‘speelden’ net daarvoor alsof het al middernacht was. Een paar uur later belden onze kinderen ons wakker vanuit Bergen op Zoom en Amsterdam. Mijn laatste Oud & Nieuw met Ine was in de Ardennen. Met Eric en Wendy. De overgang 2004 / 2005. Die nacht realiseerden we ons dat het misschien niet helemaal in orde was met haar. Zucht. Snik.

We hebben nooit de massa opgezocht. Niet naar Londen of naar Times Square in New York. Niet het massale aftellen met z’n allen op een kluitje. Eén keer hadden we dat wel in gedachte maar het pakte anders uit. De jaarwisseling 1980 / 1981. In Rome.

Rome (foto heb ik van internet geplukt)

Rome (foto heb ik van internet geplukt)

We waren met z’n vieren. Salvatore, Rene, Ine en ik. Met de auto in tien dagen op en neer naar Rome. Mijn eerste kennismaking met de hoofdstad van Italië. Een mooie tijd. We besloten om het vuurwerk om middernacht vanaf hoogte te bekijken. Een van de vele heuvels waarop Rome is gebouwd. We vertrokken al ruim op tijd en wandelden naar een van de hoogste uitkijkpunten. In een park. Er was veel minder volk dan we hadden verwacht. En toen werd het twaalf uur. Hier en daar een verdwaalde vuurpijl. Niets meer. We wachtten nog een kwartiertje en liepen daarna terug naar beneden, de stad in. Enigszins teleurgesteld. Maar daar wachtte ons een grote verrassing. We liepen door een volksbuurt. De straten lagen bezaaid met glas. Duizenden scherven. Kapotte flessen. Toen herinnerde Salvatore zich een oude traditie. Italianen verzamelen flessen en gooien die om middernacht aan stukken. Liefst vanaf hoge balkons of ramen. Om het geluk af te dwingen. Heel bijzonder en gelukkig liepen we daar niet een uur eerder.

Ik ga zo mijn witte kleren uit de kast halen. En passen. Dat is hier een traditie. Mooi en sfeervol. Iedereen gaat in het wit gekleed tijdens Oud & Nieuw. En je mag pas naar huis als het licht wordt. Dat is gelukkig al rond kwart over vier.

Vorig jaar - Oud & Nieuw 2015 / 2016 Hawa - Techa - Rosie - Isabel - Maya

Vorig jaar – Oud & Nieuw 2015 / 2016 met Hawa – Maya – Isabel – Rosie en Techa