Tags

, , , , , , , ,

Zin in een horror-verhaal? Verder lezen zou ik zeggen. Nee, geen verhaal met onthoofde zombies of veganistische skeletten. Of verdwaalde meisjes in het laboratorium van een gek. Nee, mijn poging om een grote service-beurt te laten uitvoeren in de lokale Nissan-garage. In Maputo, de hoofdstad van Mozambique.

Wij hebben een Nissan X-Trail, bouwjaar 2001. Er staat bijna 140.000 km op de teller als er tenminste niet mee geknoeid werd voor we de auto kochten in 2013. Precies een jaar geleden kreeg de auto een grote beurt in Durban (Zuid Afrika). Sindsdien twee keer de olie ververst en filters vernieuwd. Ruim een week geleden steeg plots de temperatuur. Ik kon niet onmiddellijk stoppen dus het duurde even voor ik bij een benzinepomp de radiator kon bijvullen. Een collega van Isabel heeft een gaatje dicht gelast (of geplamuurd). Ik wil dit toch laten nakijken en kies voor zekerheid en vakmanschap. Op naar de Nissan-garage (en hoofddealer) in Maputo. Op donderdag (vorige week) ga ik langs. Al mijn gegevens en die van de auto worden in de computer in gevoerd. Ze stellen voor om de auto te brengen op dinsdag om 7.30u. Ik ben er klokslag half acht – zoals afgesproken. Toen begon het lange wachten en aanschuiven. Om kwart over acht ben in aan de beurt. Opnieuw wordt alles gevraagd en genoteerd in de computer. Daarna worden de belangrijkste gegevens met een pen op een ander papier overgeschreven. Opdracht: servicebeurt horende bij 140.000 km, check de radiator, de automatische versnellingsbak, de remmen, de airco. Geen nieuwe banden. Daarna loopt een controleur met me mee naar onze auto. Vergelijk het met het ontvangen van een huurauto. Op een tekening worden alle krassen en deukjes aangemerkt. Vervolgens loopt hij een hele afvinklijst-lijst af. Gevarendriehoek – check, krik – check, twee gele hesjes – check. Enzovoort. Daarna worden alle bakjes binnenin de auto opengemaakt. Cd’s, een kabeltje, een paar muntjes, een pakje kauwgum, een sleutelhanger met mini-zaklamp … alles moet verwijderd worden. “Waarom?” is natuurlijk de vraag. Omdat ze hun personeel niet vertrouwen? Zucht. Bij de receptie moet ik zesmaal mijn handtekening zetten. Ik begin er niet aan om dat allemaal te lezen. Ik word gebeld als hij klaar is. Op de valreep wordt me verteld dat het mogelijk niet vandaag zal zijn. Enfin, ze bellen me.

Ik blijf in de stad, ruim 25 km vanwaar we wonen. Ik heb mijn boek en de laptop bij. Dat wordt een dagje werken op verschillende terrassen. Om vijf uur rij ik met Isabel terug naar huis. Ik ben niet gebeld.

MotorCare Nissan - Maputo

MotorCare Nissan – Maputo

De volgende dag blijf ik thuis werken en verwacht een telefoontje. Niets van dat alles. Om half vijf op woensdag bel ik zelf de garage. Ik word vier of vijfmaal doorverbonden voor ik de juiste persoon te pakken heb. Hij spreekt Engels, dat maakt het wat gemakkelijker. “Ze zijn er nog mee bezig” is een korte samenvatting. Natuurlijk is mijn vraag: “Waarmee?” Met de check die ik heb gevraagd. Waarom duurt dat twee volle werkdagen en waarom ben ik niet gebeld? Nooit in mijn ruim 42 jaren als auto-eigenaar duurde een beurt langer dan een dag. Tja, er waren andere prioriteiten. Hij belooft me morgen om 9 uur terug te bellen. Ik krijg voorrang. De auto dan toch.

Het is donderdag. Ik ga mee naar de stad en installeer me weer op een terras, dit keer  tegenover Isabels kantoor – met boek en laptop. Zij brengt me naar de garage als de auto klaar is. Het is iets voor twaalven. Ik ben nog niet gebeld. Ik bel zelf maar kom er niet doorheen. Isabel schakelt een collega in die iemand kent bij Nissan. Ze zijn er nog mee bezig maar de offerte wordt zo meteen gemaild. “Don’t worry”. Offerte? Zucht. Ik begin nu toch heel erg te twijfelen. Maar wonder boven wonder kan Isabel een offerte uitprinten. Hou je vast: omgerekend bijna 3000 euro. Help. Dan toch enige opluchting dat het maar een offerte is en nog geen rekening. Ik ga persoonlijk overleggen bij Nissan en uitleg vragen. Ik sta voor een gesloten deur. Lunchpauze. Ik wacht vijfenveertig minuten. Lang leve mijn e-reader.

Ik wacht. Eindelijk word ik vriendelijk te woord gestaan. Veel excuses dat ze me niet gebeld hebben. De ene geeft daarvan de schuld aan een ander. Graag een woordje uitleg over de offerte. Het komt erop neer dat er veel onderdelen moeten vervangen worden. Plus de gewone service-beurt. Dat zijn 18 werkuren. Dat lijkt me schromelijk overdreven, maar enfin. Ik moet vooraf betalen als ik wil dat ze deze reparatie uitvoeren. Ik krijg alle bankgegevens. Ik sputter tegen. “Wat betekenen die sterretjes voor deze vijf onderdelen?” “Die onderdelen zijn niet in voorraad. En moeten besteld worden in Zuid Afrika.”

En nu gaan de alarmbellen pas echt rinkelen. Met een verwrongen smile zeg ik: “Dat kan dus weken duren.” En even vriendelijk wordt er geantwoord: “Ja mijnheer. Ten eerste gaat de onderdelen-fabriek pas aanstaande maandag open wegens zomervakantie in Zuid Afrika.. Dan moeten zij alle bestellingen afhandelen voor heel Zuid Afrika, Namibië, Botswana, Zimbabwe, Swaziland, Lesoutho en Mozambique. Gemiddeld blijven de vrachtwagens een paar dagen staan bij de grens ivm allerlei papierwerk en controles. En dan is het maar de vraag of alle (vijf) onderdelen geleverd worden bij het eerste transport. Kortom, het kan weken duren. En als ik niet vooraf betaal worden die onderdelen niet besteld.”

Wat te doen? Ik heb niet zoveel geld op mijn Mozambikaanse rekening. Ik vraag of ik de auto mee naar huis kan nemen en een paar dagen nadenk. Dat kan. De offerte moet dan waarschijnlijk opnieuw gemaakt worden want de prijzen veranderen dagelijks ivm de schommelende wisselkoers tussen Metacal en Rand. “Kom ik thuis?” “Ja, geen probleem maar rij geen grote afstanden.” “Naar Nelspruit?” “Nee, niet doen. Dat is te ver.”

Ik moet langs de receptie om het diagnose-rapport te betalen. Zucht. Dat duurt een uur. Langs drie verschillende recepties en even zoveel mannetjes en een kassa. Ruim 150 euro armer en ik krijg geen rapport. Dat staat in de offerte zeggen ze. Tenslotte moet ik weer met een mannetje alle deuken en krassen bekijken en krijg eindelijk de sleutel en een papier om het terrein te verlaten. Het is ondertussen drie uur in de namiddag. Om vier uur ben ik thuis. Drie dagen later. 150 euro minder in de pocket en nog steeds een auto met problemen.

Ik ga toch maar een mannetje zoeken via via die de auto kan fixen voor een paar honderd euro. Ik zal hem het rapport anex offerte van Nissan laten zien maar dan zonder de bedragen en de werkuren. Hij zou maar op het idee komen om … Prettig Weekend.

Nog even een nawoord. Ik publiceerde dit stukje vanochtend. Ik werd daarnet door en vriendelijke dame gebeld. Een lang verhaal in het Portugees. Het komt erop neer dat zij een klant-tevredenheids-onderzoek wilt maken. Een telefonische mini-enquete over de MotorCare Nissan Service. Ik versta tot nu toe alles. Dan volgt de eerste vraag hoe ik de service heb ervaren. Ik antwoord: Slecht. Ik hoor ze schrikken. Waarom is haar vraag. Ik antwoord haar dat drie dagen wachten op een telefoontje wel heel lang is, zeker in het perspectief dat ik al een week eerder een afspraak maakte. Tuut tuut tuut. Ze verbreekt de verbinding. Hahaha. Negatieve reacties worden niet geapprecieerd.