Tags

, , , , , ,

Onderweg van huis naar een werkafspraak. En daarna weer terug naar huis. Daar wil ik het vandaag over hebben. Bijna al mijn werkzaamheden heb ik dit kalenderjaar in Zeeland. En nog specifieker op Walcheren en Zuid- en Noord Beveland. De centjes worden dit jaar in Nederland verdiend – vanuit Bergen op Zoom – en de vakantiedagen probeer ik in Mozambique door te brengen. Bij het meisje, bij het zwembad, bij het strand en bij de schoonfamilie. Ik ben dus veel onderweg.

Onderweg passeer ik altijd – ongeveer halverwege – de Vlaketunnel. Voor mij een belangrijk ijkpunt. Ik leg uit waarom.

Vlaketunnel onder het Kanaal door Zuid Beveland.

Vlaketunnel onder het Kanaal door Zuid Beveland.

Als ik vanuit Bergen op Zoom vertrek, zijn mijn gedachten nog vaak bij huishoudelijke zaken. ‘Heb ik de verwarming wel lager gedraaid? Als ik straks thuiskom mag ik niet vergeten de vuilcontainer bij de straat te zetten. Ik moet dringend het gras maaien. Van wie zijn toch al die geparkeerde auto’s in ons straatje?’ Dat soort dingen. Als ik de tunnel door ben, gaat mijn aandacht vol naar het werk. In gedachte neem ik dan de repetitie door. Of focus ik me op de aanstaande vergadering. Letterlijk soms door een laatste moment telefoontje te plegen.

En een paar uur later is het precies andersom. Tussen Goes en/of Middelburg naar de tunnel denk ik nog na over wat we net hebben gedaan of hebben besproken. Eens de tunnel door is het werk naar de achtergrond verdwenen en denk ik aan andere zaken of luister naar de radio. Ik vind het prima. Misschien nog even voor lezers die Zeeland niet zo goed kennen. De afstand tussen Bergen op Zoom en Goes is 40 kilometer (een klein half uurtje met de auto) en naar Middelburg rij ik 60 kilometer (ongeveer veertig minuten).

Ook mijn eerdere werkzaamheden in Brabant hadden hetzelfde ritme. Naar Zundert – 38 kilometer, naar Oosterhout – 50 kilometer. Maar dan zonder tunnel. Die was er enkel in mijn hoofd. Jaren geleden had ik een opdracht in Bergen op Zoom. Vijf minuten fietsen van huis. Eerst vond ik het een geweldig idee. Veel tijd dat ik niet onderweg hoefde te zijn. Joepie. Ik kwam er al gauw achter dat mijn ritme danig verstoord werd door de korte verplaatsing. Mijn toetje zat bij wijze van spreken nog in mijn slokdarm als ik de acteurs de eerste opdracht gaf. En de weigering van een actrice om een ‘onflatteuze jurk’ aan te trekken tijdens een repetitie had ik nog niet verteerd. Ik nam een dreigend conflict mee naar huis.

En jullie? Hoe ervaren jullie de reistijd van huis naar werk? Misschien moet ik er wel bij vertellen dat deze verplaatsingen vaak op rustige uren zijn. Zelden last van een files. En dat ze niet dagelijks zijn. Soms wel maar gemiddeld rijd ik drie of vier keer per week door de tunnel – soms ook tijdens het weekend.

Advertenties