Tags

, , , ,

Een tante van Isabel woont al heel wat jaartjes in Nederland. Een zus van haar moeder. Ze was getrouwd met een Nederlandse man. Gescheiden en opnieuw getrouwd. Nu met een (Turkse) Koerd. Met een tas vol cadeautjes belden we aan. Na drie keer aanbellen deed de kersverse echtgenoot open. Na enig handen- en voetenwerk werd het ons duidelijk dat Tia Fina boodschappen deed en dat we nog even moesten wachten.

Elke poging tot een minieme conversatie strandde onmiddellijk. Geen Nederlands. Geen Engels. Geen Portugees. Okee, we wachten. Hij vertrok weer naar boven en wij zaten in de woonkamer te wachten. En ons te verbazen over hoe Tia Fina en Elik met elkaar communiceren. Een groot vraagteken. Zou zij Turks of Koerdisch spreken? We kunnen er ons niets bij voorstellen.

Bijna drie kwartier later komt tante thuis met tassen vol eten en drinken. Een hartelijk weerzien. Een half uur later zitten we aan tafel. Een verlaat ontbijt gaat eenvoudig over in een heerlijke lunch. Elik blijkt een prima bbq-chef te zijn. Vis, vlees. Het ruikt lekker en het smaakt goed. We spreken Portugees en af en toe schakelt Fina over naar Nederlands. Ze merkt het zelf niet op. Zo sprak ze altijd met Jan, haar ex echtgenoot.

Ik begrijp het niet allemaal. Eerlijk gezegd – ik wil het niet allemaal begrijpen. Ik zit in een Nederlands huis maar het is een wereld-mix. Een Mozambikaanse vrouw (Isabel), haar tante (nu Nederlandse), haar Turks Koerdische man (een vluchteling), een Braziliaanse vriendin en ik (ook een mix met mijn Belgisch paspoort en half in Nederland en half in Afrika wonend). We vragen hoe zij met elkaar praten. Tia Fina zegt dat het heel belangrijk voor hem is om Nederlands te leren. Daar helpt ze hem bij  door middel van briefjes. Een beproefde methode.

Het briefje op de diepvries

Ik knik enthousiast. Ik had de briefjes al zien hangen. Het woord in het Nederlands en in het Turks. Of Koerdisch? Dat weet ik niet. Zoals op de foto. ‘Diepvries’. Maar dan op z’n Tia Fina’s … ‘Difris‘. Zij heeft Nederlands leren praten door het te doen. Nooit via schriftelijke cursussen. Alle woorden in huis zijn dus fonetisch opgeschreven. Zoals zij ze hoort en gebruikt. Ik glimlach maar corrigeer niets en hou m’n mond. Ik heb bewondering voor haar methode.

Ik vind het een prachtig voorbeeld van ‘zelfredzaamheid’ en je aanpassen. Zij pusht haar nieuwe man om Nederlands te leren. Dat heet volgens mij ‘integratie’. Gelukkig heeft ze kinderen en een ex-man die haar helpen met alle bureaucratische rompslomp.  Teveel papier-werk. Want ik weet uit ervaring dat dat in Nederland al even moeilijk is dan in Mozambique. En daar komt de vluchtelingen-status van Elik bovenop.

Als Isabel aanstaande week is vertrokken, haal ik mijn Portugese lessen weer uit mijn tas. Ik ga de cursussen herhalen. Nu voor mezelf want het kan (een moet) beter.

Advertenties