Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik van bloot hou. Al heel lang. Dat is niet nieuw. Jarenlang brachten we onze vrije tijd door op naturisten / naakt-stranden. Met een voorkeur voor stranden waar het niet uitmaakte wat je wel of niet aanhad. Alles door mekaar. Soms een naturistencamping. Ik heb er wel eerder iets over geschreven. En ook nu loop ik het liefst bloot. In huis kan dat vaak en het klimaat in Mozambique nodigt daar ook toe uit. Op zondag ook in de tuin als er geen personeel is. Bloot is in Afrika iets voor in de beslotenheid, niet in het openbaarheid. Naaktstranden zul je hier niet vinden. Eigenlijk wil ik het niet over naturisme hebben maar over de doorgeslagen #MeToo reacties op bloot. De discussie is nu overgewaaid naar de musea. Beeldende kunst.

De museumwereld was in rep in roer toen twee weken geleden een soft-erotisch, negentiende eeuws schilderij werd verbannen naar het depot. Een afbeelding van een mythologisch verhaal met zeven nimfen met ontblote borsten die een jongeman naar zich toelokken. Bezoekers konden op de lege muur hun reactie achterlaten. Een paar dagen later werd het duidelijk dat dit weghalen en terughangen van ‘Hylas en de nimfen’ van John William Waterhouse een onderdeel is van een kunstproject. Je hebt er vast wel iets over gelezen of gehoord. Het verhaaltje lezen – met plaatje? Klik HIER.

Lucian Freud – Girl sitting in the attic doorway

Dit bovenstaande schilderij heeft meer dan twintig jaar bij mij (bij ons) aan de muur gehangen. Nee – niet waar. Was het maar waar. Jammer genoeg niet maar wel een poster van dit schilderij. Een souveniertje nadat we een grote Lucian Freud tentoonstelling hadden bezocht in Londen. En er hing meer bloot aan de muren. Drie grote schilderijen met naakte dames ten voeten uit van Hanneke Roelofsen. Een groot schilderij van David van Kampen. Een museumrail met wel vijftien schilderij-foto-ansichtkaarten van blote dames. Van Picasso, Kees van Dongen, Marie-Guillemins Benoist, Ferdinand Hodler, Christine Lamme, Diego Velázquez, Erwin Olaf, Jacques Charlier, Francis Picabie en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het gaat net te ver om te zeggen dat ik een verzamelaar ben. Wel een liefhebber.

Leon Hansen heeft in Trouw een interessant artikel (essay) geschreven over naakt aan de museummuren. Klik HIER.

Balthus – Thérèse Dreaming © RV

Elfduizend mensen in New York tekenden afgelopen weken een petitie om dit bovenstaande schilderij van Balthus uit het museum te halen. Waarom? Grensoverschrijdend gedrag. Wablief? Een schilderij? Kom op zeg. Een schilderij is een verhaal, vertelt een verhaal. Zoals een liedje een verhaal vertelt. Of een gedicht. Of een foto. Soms hele nare verhalen. De musea hangen er vol mee.

En dus ook in mijn huis. Verhalen aan de muur. Soms zijn het herinneringen of dromen. Een fantasie of een specifieke kijk van de schilder (m/v) op bepaalde zaken of details. En ook in Mozambique hangt er bloot aan de muur. Misschien worden er wat meer wenkbrauwen opgetrokken. Ik weet het niet. Of ze plaatsen het in het hokje: ‘Ach ja, typisch Koen en Isabel’.

Ik kan me in al die jaren maar één keer herinneren dat er een opmerking werd gemaakt over het naakt in mijn huis. En dan heb ik het over de beeldende kunst in mijn huis. Een stagiaire reed na een repetitiedag mee naar Bergen op Zoom om een hapje te eten. ’s Avonds gingen we samen naar een theatervoorstelling in Antwerpen. Zij zei onderweg naar het theater: “Je hebt wel veel bloot in huis.” Ik schrok een beetje. Ik realiseerde me dat niet, zeker niet zo uitgesproken. Ik had er nooit eerder bij stilgestaan dat vreemden daar van op kijken. Het was zo gewoon, zo alledaags. Net als de boekenkast, de televisie en het Chinese tafeltje. Ik heb er over nagedacht en toch niets veranderd.

Wat hangt er bij jullie aan de muur?

In de serie: BEELDENDE KUNST

Advertenties