Tags

, , , , , , ,

Misschien moet ik beginnen met een waarschuwing. Bijgevoegde foto’s kunnen een siddering of aanverwante fysieke reactie veroorzaken. Vooral bij gevoelige dieren-liefhebbers.

Gisteren schreef ik over dagelijkse straat-taferelen die me nog nauwelijks opvallen. Vandaag is het een bijzondere waarneming. Ook in de buurt maar wel iets verder weg. Een dagtocht door Swaziland. Een uurtje bij ons vandaan. We kiezen voor een ‘witte weg’ – zoals in de wielerklassieker ‘Strade Bianche’. Geen asfalt maar gravel met veel steenslag. We zijn op weg naar Pigg’s Peak. De naam van dit stadje heeft dan weer niets te maken met een ‘varken’ maar is de naam van een voormalige goudzoeker. En of hij een figuurlijk zwijn was, vertelt Wikipedia niet.

Het is flink klimmen. Als we op een van de hoogste punten zijn beland stappen we even uit. Wat panorama foto’s maken. Het lokale schooltje is net uit en onder de bomen worden twee koeien uitgebeend. Het slachten van de beesten en de huid stropen waren al eerder gebeurd.

Slachthuis Swaziland

Eerlijk gezegd … geen dagelijks tafereel. Ik zag het voor het laatst op het platteland in Roemenië – ruim twintig jaar geleden.

Is dit gruwelijk? Ik vind van niet. We zijn hier ver weg van de hoofdstad waar vast een slachthuis is. Er loopt heel veel vee rond in bergachtig Swaziland. Vlees is een export-product. Natuurlijk slacht de plaatselijke bevolking zelf. Koeien, geiten, kippen, varkens. Geen onnodig transport en ze weten dat de beesten zijn opgegroeid in de buurt. We vergelijken de omgeving met frisse alpenweides. Het lijkt me heel gezond en heel ongecompliceerd.

Slachthuis in de bergen – onder de bomen, tussen de bloemen

Inge graait een paar avocado’s – uit eigen tuin – uit de auto en biedt ze aan aan de lokale slager. Als bedankje dat we foto’s mogen maken.

Het blijft opmerkelijk dat dit ‘bijzonder’ is. Ik eet verschillende keren per week vlees. En natuurlijk weet ik dat daarvoor dieren zijn geslacht. Omdat het slachten buiten beeld blijft, denken we er zelden over na. Enkel bij wantoestanden in slachthuizen zien we wat beelden.

Met enige verbazing volg ik de discussie over het al dan niet bijvoeren van beesten in de Oostvaardersplassen. Een paar jaar geleden was ik in een wildpark in Zimbabwe waar water werd opgepompt voor olifanten. Het verbaasde me dat de mens daar ingreep. Ik begreep het pas toen de gids het uitlegde. Als ze geen water oppompen in de parken gaan de olifanten aan de wandel en bezoeken – zonder uitnodiging – de naburige dorpen. Met catastrofale gevolgen …

Wat eten jullie vandaag?