Tags

, , , , , , , , , , ,

Een laatste dag met de gasten naar Maputo. Een laatste keer nog even wat souvenirs scoren. Vooral Inge is nog niet uitgeshopt. Een ijsje eten. Een vers sapje. Een lichte lunch. Ik rij naar Maputo. Ik rij nog even langs de garage want er moet nog wat worden gesleuteld aan de airco van de auto. Een onderdeel wordt besteld.

Een week zal het duren voor ook dat onderdeel in de garage is. En daarna is de grote opknapbeurt van onze Nissan X-Trail voltooid. Veel nieuwe onderdelen – oa een nieuwe accu. Dat was noodzakelijk want de oude batterij was dringend aan vervanging toe.

Ik parkeer de auto in een drukke straat in hartje Maputo. Wij wandelen FEIMA op. Een park met heel veel stalletjes. Kunstenaars. Handwerkslui. Verkopers van prularia, capulana’s, schilderijen, sleutelhangers en handtassen. Een stuk of vier restaurantjes. Ik strijk neer en bestel een vers sapje. Even later zijn drie van de vier anderen ook toe aan een hapje. We bestellen iets te eten.

Ruim een uur later wandelen we terug naar de auto. JJ vraagt me waarom de motorkap van mijn auto niet in het slot zit. Wat zeg je? Losgetrild? Kan dat? Ik kan het me niet voorstellen. Ik doe de klep omhoog om hem goed te sluiten. En wat zie ik? Ik moet eigenlijk vragen … wat zie ik NIET? De batterij. Nauwelijks een week oud. Gejat.

Boos? Ja natuurlijk. Maar ik moet ook lachen. Dit is te absurd voor woorden. Ik kan er niet te lang bij stilstaan. Letterlijk niet. Ik spreek een beveiliger aan even verderop in de straat. Hij is niet verantwoordelijk maar ik vraag toch of hij iets heeft gezien. Nee. Maar hij antwoordt wel dat die straat steeds onveiliger wordt door dit soort kleine incidenten. “Malandro” voegt een andere man eraan toe. Letterlijk betekent het deugniet. Ik vind het een te lichte omschrijving voor dit straat-gespuis. Samen met Markus neem ik een taxi. We rijden naar een garage. Ik koop een nieuwe accu en de taxichauffeur brengt ons terug. Hij heeft wat gereedschap in de auto liggen en helpt. Ruim een half uur later dan gepland – en alweer bijna honderd euro armer – rijden we naar huis. Het is warm. Het zwembad roept …

Thuis laat Todinho zien hoe relatief gemakkelijk de motorkap kan worden geopend van onderuit. Ik moet dus op zoek naar wat extra sloten. Een ijzeren band rond de accu. Een kettinkje met slot aan de binnenkant van de motorkap. Mocht je een beter advies hebben, laat het me weten.

Thuis gaan we nog even verder met fantaseren hoe de dieven dit hebben aangepakt. Waarschijnlijk opereren zij in team-verband. Ze hangen wat rond op straat. Ze zien toeristen uitstappen en naar het park lopen. Eentje volgt het gezelschap en als ze neerstrijken op een terrasje krijgt de ander bericht dat de kust zeker een half uurtje veilig is. En bij de auto is het kwestie van een andere auto er naast te parkeren. Al dan niet met wat theater-gegoochel met startkabels. Motorkap open. Batterij er uit en weg. Makkelijk zat.

En mocht je nu concluderen  dat Maputo een onveilige stad is … tja. Verkeerd moment  – op de verkeerde plek – zonder toezicht. Ik relativeer het maar met de herinnering dat in de negentiger jaren twee auto’s van me gestolen zijn in Bergen op Zoom. Voor de deur – in een tijdsbestek van vijf maanden. Is Bergen op Zoom een onveilige stad? Tja.

Al bij al … erg dure weken. Maar ik zal me vooral de gezelligheid herinneren met vier lieve vrienden. Veel lekker eten. Filmpjes kijken in onze huis-openlucht-bioscoop. Uitstapjes. Bijpraten. Fantaseren over de toekomst. En er is een prachtige ‘mural’ bijgekomen. Daarover later meer.

 

Advertenties