Tags

, , , , , , , , , ,

Regelmatig deel ik mijn stukjes via mijn Facebook-pagina. Ik krijg dan meer views en meer commentaren. Dank daarvoor. Naar aanleiding van mijn Vlaamse Vrienden Plog reageerde Ingrid met een opmerking als “Het lijkt wel het paradijs”. Even later reageerde Rene met net het tegenovergestelde. “Mozambique is voor velen een hel.”

Ik geloof niet in paradijzen en ook niet in de hel. Hemel ik Mozambique teveel op … om nog even in dezelfde beeldspraak te blijven. Ik weet het niet. Ik schrijf over mijn dagelijks leven. Soms in Mozambique. Vaak in Nederland. Of op vakantie. Mijn weblog is geen objectieve site over het wel en wee van dit zuidelijk Afrikaanse land. Ik weet dat ik als buitenlander die meestal zijn geld in Europa verdient, een ver boven modaal leven leidt. En als er dan familie en vrienden langskomen, laat ik ze graag wat van mijn omgeving zien. Mooie stranden. Wildparken om het hoekje. Zeiltochtjes naar nabijgelegen eilanden. Maar ik rijd ook door andere wijken van Maputo. Ik ga ook met ze op bezoek bij familie die elke dag weer moet knokken om de eindjes aan elkaar te knopen.

Xikhelene – Maputo (Mozambique)

Ik vertel over de grote ongelijkheid. Iemand die voltijds (zes dagen per week) in de huishouding werkt, verdient iets tussen de vijftig en honderd euro per maand. En dat betaalt niet iedereen aan zijn personeel. Er zijn veel baantjes voor een vergelijkbaar salaris. En natuurlijk zijn er rijke Mozambikanen met grote auto’s, huizen in de stad, huizen in de dure wijken en vakantieverblijven aan de kust.

Mafalala – Maputo (Mozambique)

Heel veel mensen wonen in heel eenvoudige huizen. Daken van golfplaten. Grote problemen als het regent en de wijk een open riool lijkt.

Op de ranglijst van armste landen van het Internationaal Monetair Fonds staat Mozambique op plaats 7. Ver onderaan dus. De methode waarop dit is berekend gaat uit van koopkrachtpariteit en houdt rekening met de verschillen van de kosten van het levensonderhoud in landen. Het inkomen per hoofd van de bevolking is uitgedrukt in zogenoemde ‘internationale dollar’ – vergelijkbaar met Amerikaanse dollars. Het gaat om een hypothetische munt die dezelfde koopkracht heeft die de Amerikaanse dollar in de VS heeft.

Corruptie is een van de hoofdredenen van armoede en enorme inkomstenverschillen. Dat schrikt buitenlandse investeerders af, zelfs als het gaat om landen met grote grondstof-voorraden zoals Mozambique.

Maputo

Het gemiddelde jaar-inkomen in Mozambique is 1.128 dollar. Als we dezelfde internationale dollar toepassen op de koopkracht per jaar, is het inkomen per hoofd in Nederland 50.846 dollar, zo valt te lezen op de site van businessinsider.nl.

De dagelijkse, kleine corruptie is bere-irritant. Een politieman die probeert een dealtje te sluiten. Onderwijzers die kinderen voortrekken als de ouders wat extra toeschuiven. De immigratiedienst die het uitgeven van documenten traineert. De bureaucratie die onwelwillend is. En dat zijn dagelijkse ergernissen. Ik geef een voorbeeld van afgelopen week. Ook met de Vlaamse vrienden.

Ressano Garcia – grens Mozambique – Zuid Afrika

Ik begin een paar weken eerder. Met Duitse en Nederlandse vrienden rijden we via Swaziland naar Zuid Afrika en een paar dagen later weer naar Mozambique. Zij kochten hun visum op het vliegveld van Maputo. Ongeveer 45 euro per persoon. Er was me verteld dat je nu met een single-entry visum even naar Zuid Afrika mag en niet opnieuw een visum moet kopen. En dat bleek juist te zijn. Ze passeerden de grens zonder bij te betalen. Vorige week deed ik hetzelfde met de Vlaamse vrienden. Althans … dat probeerden we. Gie kwam er zo doorheen maar Eric en Werner werden tegen gehouden. Opnieuw een visum kopen. Hoezo? En ook Gie werd teruggefloten.

Ik begin te soebatten. Dat helpt niet. En toen kwam de aap uit de mouw. De vrienden hebben hun visum in Brussel gekocht. Op de Mozambikaanse ambassade. Kostprijs voor single entry … 75 euro plus twee keer op en neer naar Brussel. Dat visum geeft niet de mogelijkheid om tweemaal binnen te komen. Begrijp je het nog? Ik niet, wij niet. “Ga daar maar zitten, maken we een foto en brengen we alles in orde.” Kostprijs 45 euro per persoon. Pinnen is niet mogelijk. Ik heb gelukkig euro’s op zak. Ik geef 140 euro en wacht op 5 euro wisselgeld. Dat hebben ze niet. Dan wil ik mijn 5 euro in Meticais. Dat kan niet. Of in Rand. Ook dat kan niet. Waar denk je dat mijn 5 euro teveel terecht zal komen? Juist. In de zak van een corrupte graaier. Ik neem 10 euro terug en zeg dat ZIJ het probleem hebben niet ik. We blijven soebatten. Het wordt net niet onaangenaam. Nou ja, Gie vindt van wel.  Uiteindelijk geeft een jongere ambtenaar de stempeltjes en we vertrekken.

De eeuwige bureaucratie

Maakt dit Mozambique tot een hel? Dat denk ik niet. Maar als je elke dag met zoiets geconfronteerd wordt dan compenseert het mooie weer en de paradijselijke stranden niet de ergernissen.

En toch blijf ik zeggen … bem vindo / wees welkom.