Tags

, , , , , ,

Ik twijfel tussen heel wat titels voor mijn stukje van vandaag. ‘Ik beken, ik ben schuldig’ of ‘Openbare biecht of Ik weet het, ik ben fout’. Met de keuze voor de titel ‘Ik ben er weer ingetuind’ leg ik de verantwoordelijkheid deels bij een ander. Varianten zijn ook nog Ik ben d’r weer ingestonken’ of ‘Verleid en toegegeven’.

Genoeg mogelijkheden. Kom to the point Koen. Dat doe ik met het figuurlijke schaamrood op de wangen. En alvast excuses aan Marieke, Yoko, Marianne en nog veel anderen … Waar gaat het over? Nog steeds over onze Thailand-reis.

Bijna drie weken heb ik alles zelf geregeld en georganiseerd. Vliegtickets gekocht, hotels geboekt – meestal een paar dagen vooruit, de reis uitgestippeld, een auto gehuurd en uiteraard zelf gereden – bijna 1400 km, de nachtbus genomen, met taxi-chauffeurs onderhandeld over hun tarief. Enfin. Alles … nee … bijna alles. Ik kocht bij een klein kantoortje in Bangkok een dagtrip naar de ‘Floating Market van Damnern Saduak’ in de ochtend, een lunch onderweg en ’s middags een bezoek aan ‘Sampran Riverside – Rose Garden’ waarover ik al eerder blogde.

We werden opgehaald bij ons hotel. We pikten nog andere toeristen op tot het bus vol zat. Twaalf klanten. De eerste stop bij de drijvende markt. Een beetje uitleg van de meegereisde gids – dat is een beetje een groot woord voor wat hij deed. Maar goed. Na de drijvende markt – wat al bij al een groot commercieel circus voor toeristen is, vertrok het busje – met deels ander volk naar ‘Chang Puak Camp’. Ik frons figuurlijk mijn wenkbrauwen. Hoezo? Zit dat in ons programma? Ja, is het antwoord … als extraatje. Opnieuw veel volk. Een balie, een ontvangruimte en heel veel informatie borden. De bezoeker kan kiezen tussen twee soorten pistool-schieten, een film, carten, een ritje op een olifant, een inheemse stam bezoeken waarvan meisjes en vrouwen elk jaar een extra ring rond hun hals krijgen en nog wat van dat soort zaken. Of wachten op de hete parkeerplaats. Ik volg gedwee en sta voor de keuze. Ik koop twee kaartjes voor een ritje op een olifant.

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Fout, fout, fout. Ik slik mijn opkomende weerzin in. Isabel is blij verrast met zo’n extra activiteit en stelt voor om een mandje bananen te kopen. Ik weiger en een paar minuten later schommelen we op de rug van zo’n viervoeter. De drijver zit voorop met een schattig hoedje en een scherpe pin op een stok. Ik hou me stil. Ik ben d’r ingetuind maar ik ga Isabels plezier niet verpesten. Ik maak foto’s net als alle andere toeristen.

Chang Puak Camp

Links en rechts worden er foto’s van ons gemaakt die we later bij de uitgang kunnen kopen. Je kent vast dat systeem van de Efteling of andere attractie-parken. De wandeling / de rit op ‘Dombo van dienst’ duurt bijna twintig minuten. De olifanten – waar de Thai uitermate trots op zijn – lopen over smalle betonpaadjes en door een (aangelegde) waterbak. Een groot uitgevallen tredmolen wil ik het noemen.

Voorzichtig nemen ze de drie trapjes naar de waterbak. Olifanten steeple chase.

Fotogeniek maar aan de olifanten wordt natuurlijk niets gevraagd.

Ik hou me koest maar herinner me natuurlijk stukjes in kranten en tijdschriften over het dierenleed. Niet alleen hier in Thailand maar op heel veel plaatsen in de wereld. Dieren als vermaak voor mensen. Het leed achter de schermen. Ik kom er zo nog op terug. De berijders wisselen de mobieljes van hun gasten uit en maken foto’s. Ook van ons uiteraard. Voor thuis … op de figuurlijke schouw.

Op de olifant

Ik weet niet zo gauw een onderschrift te bedenken

We lopen terug naar de parkeerplaats. En nee … ik wil niet naar tentoongestelde, inlandse mensen gaan kijken ook al wordt er bijverteld dat dat hun bron van inkomsten is. Nee, dank je.

Rondom de lunch op een andere plek ontsnap ik aan dezelfde valkuil die iets minder opdringerig was. De keuze hier is tussen een krokodillenshow – uiteraard met man die z’n kop in krokodillenbek propt, een slangenshow – met het bekende ‘gif -melken’ en ‘cobra-kussen’ en weer iets met olifanten. Nee, we wachten wel tot het busje ons ophaalt. Ook op Koh Samui hebben wij het tijger-park links laten liggen.

Dierenleed. En dieren als circusattractie. De (westerse) wereld is daar heel anders over gaan nadenken. Geen dieren meer in het circus en op de kermis. Zeker geen wilde dieren. Ik zocht even op wat de tien ‘wreedste’ dieren attracties zijn – volgens de internationale dierenbeschermingsorganisatie World Animal Protection. Ik som ze even op.

  1. Olifantenritten maken – ja, heb ik gedaan
  2. Tijgerselfies maken – tijgers aaien – nooit gedaan, altijd vermeden
  3. Wandelen met leeuwen – nooit gedaan
  4. Bezoeken van berenkuilen – nooit gedaan
  5. Zeeschildpadden vasthouden – nooit gedaan, wel gezien
  6. Dolfijnenshows – ja, heb ik gedaan
  7. Dansende apen – enkel in het circus toen ik jong was
  8. Koffieplantages met gekooide civetkatten – ja, kwamen we onverwacht langs op Bali
  9. Slangenbezweerders en cobra-kussen – ja, ook op een soortgelijke manier ‘ingetuind’
  10. Krokodillenfarms – ja min of meer. Een krokodillen-dierentuin in Santa Lucia, Zuid Afrika

Het bewustzijn over dieren-leed is natuurlijk ontstaan door dieren-activisten. Ik lees erover. Niet fanatiek maar ik weet het wel. En toch tuin ik er in. Maakt één of twee tickets iets uit voor het welzijn van ‘onze olifant’? Nee, natuurlijk niet. Maar heel veel minder tickets natuurlijk wel. Ik schrik van de getallen. Ruim 550.000 wilde dieren worden wereldwijd ingezet voor het plezier van ruim 110 miljoen toeristen. Ik ga hier de discussie niet voeren. Hieronder plaats ik enkele links naar stukjes op internet over dit onderwerp.

Lees meer

Ondanks bewustzijn veel dierenleed in toerisme

Toeristische attracties met dieren? Niet doen!

Meer mensen laten attracties met wilde dieren links liggen

10x Wreedste dierenattracties

Voor Isabel is dit een non-onderwerp. Zij vond het een mooi, exotisch extraatje. Ze had toch wat vragen over die pikhaak en waar ze slapen. En waarom doe olifanten geen slagtanden hebben … De discussie over dierenleed speelt hier (in Mozambique) niet. Althans niet dat ik ooit heb gemerkt. Ik besluit deze ‘biecht’ met de oproep … NIET DOEN … en ik hoop dat ik me d’r zelf aan zal houden. Ook als de verleiding groot is.

En jullie? Ook wel eens iets soortgelijks meegemaakt? Zou jij een ticket kopen? En waar ligt de grens? Een dierentuin, een safari-park. Artis? Blijdorp? Emmen? De Antwerpse Zoo? Planckendaal? Beekse Bergen? De Panda’s? Harderwijk?

In de serie THAILAND