Tags

, , , ,

Een titel vol vraagtekens. Wat wel en wat niet? En of ik antwoorden heb, is maar de vraag. Ik draai al ruim zeven-en-een-half jaar mee in dit blog-wereldje. Je zou dus denken dat ik wel een helder antwoord kan formuleren op de vraag “Wat schrijf en publiceer ik wel en wat niet?”. Nee dus. Ik heb nog geen duidelijk antwoord. Is dit weblog persoonlijk? Ja, maar met een soort zelfcensuur. Ik laat niet het achterste van mijn tong zien. De meeste mensen op sociale media en weblogs laten de mooie, vrolijke kant van hun leven zien. Ik ben één van hen. Ik focus vooral op goed nieuws. Meestal vermijd ik de ‘shit’ die ik ook tegenkom.

Tot nu heb ik gekozen om geen ‘slotje’ (*) op mijn blog te zetten. Ik weet dat die mogelijkheid bestaat maar ik gebruik het niet. Toen mijn moeder nog meelas – over wat haar zoon (ik dus) allemaal uitvrat in het verre Afrika – wilde ik haar niet ongerust maken. Dus ik schreef niets over een snotvalling, een verstuikte teen of een zere rug. Ook niet over een felle discussie met mijn opdrachtgever en de gejatte portemonnee. En ook Isabel bepaalt – onrechtstreeks – waar ik wel of niet over blog. Zij leest geen Nederlands – dus dit weblog is niet aan haar besteed want ik schrijf in het Vlaams / Nederlands. Maar mocht ze dat wel kunnen – zo beeld ik me in – dan wil ik dat ze zich niet ergert aan wat ik schrijf. Af en toe ziet ze een stukje op Facebook en vraagt ze waar ik het nu weer over had. Ik vertaal het dan graag voor haar. Soms grinnikt ze of fronst haar wenkbrauwen. Of vraagt ze waarom ik daar aandacht aan besteed in plaats van mijn tijd te besteden aan het ophangen van een extra plank in het schuurtje. ’t Is maar een voorbeeld.

Ik ga hier niet de (figuurlijk) vuile was buiten hangen. Ik blog wel over grote en kleine zaken in mijn (ons) leven. Zaken die me (ons) bezighouden, blij maken of ergeren. Soms over een boek, een film of een serie. Over een tentoonstelling, een voorstelling of een concert. Over eten en kokkerellen. Over het dagelijkse leven in Mozambique of in Nederland. Over onze vakanties. Af en toe een fictie-stukje – uit de duim gezogen verhaaltjes. Kortom dit weblog is een allegaartje van van alles en nog wat.

Zoeken naar de juiste woorden

Ik beantwoord 1000 vragen uit een (vrouwen)tijdschrift. Ik schrijf over beeldende kunst. En over werkzaamheden in- en rondom ons huis. Ik haal herinneringen op aan vakanties. Maar ik schrijf zelden over mijn tegenslagen. Over mijn twijfels. Over verdriet. Over (financiële) zorgen. Over afwijzingen die me meer raken dan dat ik wil toegeven. Ik schrijf oppervlakkig of ontwijkend over mijn twijfels, frustraties, teleurstellingen en piekermomenten.

Moet daar verandering in komen? Ik weet het niet. Ik weet dat schrijven me helpt om zaken op een rijtje te krijgen. Ik focus dan op de activiteit ‘schrijven’ en dat helpt me om niet te blijven hangen in ongenoegen. Er gebeuren de laatste weken teveel zaken die ronduit vervelend zijn. Mijnheer Murphy is op bezoek. En je zult wel begrijpen dat ik hem het liefst per ommegaande in een raket stop en hem lanceer naar het eerste het beste zwarte gat. Flikker toch op man, laat ons met rust.

Alleen laat Mijnheer Murphy zich niet zo gemakkelijk vangen. We zullen zelf moeten proberen om de dief, de insluiper, de beroerde werkgever, de afwijzende sollicitatie-commissie, de corrupte politie, de slordige loodgieter, de bureaucratische ambtenaar, het zieke familielid … een plek te geven in ons leven. Door het te accepteren, door het te verwerken, te negeren of te vergeten. En dan weer vooruit te kijken … naar betere,  veiligere tijden.

Amen

(*) Het is mogelijk om een artikel te vergrendelen met een slotje. De schrijver bepaalt dan wie mee mag lezen en verstuurt dan een wachtwoord – als figuurlijke sleutel – om toegang te geven tot dat specifieke stukje.