Tags

, , , , , , , , ,

Petomaan

“Kust nu men oaren, ’t spel zit up de waëgen.”

Ik heb nog een mooi voorraadje uitvindingen klaarstaan waar ik graag kond van doe de volgende zaterdagen. Maar dat ikzelf, Thomas Pannenkoek, onderwerp zou worden van deze, altijd interessante weetjes, had ik niet kunnen bedenken tot vanochtend vroeg. Mijn grote steun en toeverlaat, mijn lieftallige R. had er plots genoeg van. Ze stuurde me het echtelijke bed uit. “‘k stoeng mè me muule vul tangden” dat beken ik graag. Ik had geen weerwoord. En daar zit ik dan of zoals wij dat zo gevat kunnen zeggen in ’t Brugs: “‘k zit in de stroent of in ’t schiet.” En dat is op deze vroege zaterdag zelf een beetje letterlijk te nemen.

Gisteren, na mijn ochtendbezoek aan mijn voortreffelijke kinesiste stel ik mijn grote liefde voor om een onverwacht tochtje te maken. Ze zei onmiddellijk ja. De schat. Met regenjas en warme trui – die we niet echt nodig hebben – springen we in de auto met bestemming het strand. Een uur later maken we een mooie strandwandeling in Kruishoofd (Nieuwvliet) aan de Zeeuwse kust. Almeria is nog niet helemaal uit ons systeem verdwenen maar de kantooruren lijken steeds meer tol te eisen van lijf en ledematen. Een strandwandeling als medicijn met R. aan mijn zijde. Wat wilt een mens nog meer? Vitamine A, B, C en D en nog meer vitamine L van Love.

Na anderhalf uur strijken we neer in strandpaviljoen De Boekanier.

Boekanier

Strandpaviljoen De Boekanier

Op het schoolbord bij de ingang staat “Eerste snert van het seizoen € 4,95”. We kijken nog even op de tapas-kaart. Veel lekkere zaken. R. twijfelt tussen de ‘Vers gemarineerde tonijn’ en ‘Brood en Smeersels’. Ze bestelt de twee gerechtjes uiteindelijk allebei en Thomas Jefferson Pancake gaat voor de ‘Eerste snert van het seizoen’ en ‘Gebakken Buikspek’. De calorietjes hebben we er al van tevoren afgelopen. Ja toch? Een succesvolle keuze zo blijkt en het verse fruitsap is goed van smaak en temperatuur. Op de terugweg stoppen we naar goed gebruik bij bakker Leurgans. Hij heeft de lekkerste bolussen van heel Zeeuws Vlaanderen.

Tegen onze gewoonte in liggen we al vroeg in ons mandje. De zeelucht en de stevige noord-oosten wind zullen daar wel hebben aan bijgedragen. Het begint al licht te worden op de vroege zaterdagochtend en Pannenkoek is er al twee keer uit geweest om zijn petatten af te giet’n. R. is nog steeds in dromenland, denk ik … dacht ik. Ik lig zo stil mogelijk maar de Zeeuwse erwtensoep doet onherroepelijk zijn werk. Er is geen ontkomen aan. Een licht schokje op de Schaal van Richter maar het epicentrum is wel in het echtelijke bed. Gelukkig hoort ze niets, denk ik. Een opgezwollen gevoel ’s morgensvroeg.  Dat is niet goed. Oncomfortabel. Er is dan maar één oplossing. De interne koperblazers moeten hoognodig hun instrumenten stemmen. Gemor aan mijn zijde. Er wordt er eentje wakker. Ik til het dekbed op aan mijn zijde zodat de uitlaatgassen via mijn kantje kunnen ontsnappen. Te laat … vrees ik. Een nieuwe aardschok in het binnenste van ons echtelijk bed. Nee, het begin van een heuse symfonie voor saxofoon, trompet, bugel, trombone en bombardon.

Hoe ik haar op deze manier kan wakker … knallen. “Kruupt in je boom en fret bananen” en ze draait zich boos om en trekt het dekbed over zich heen. Ik probeer het goed te maken met een kwinkslag … dat ik de ‘protmachine van Dinant’ nakijk op gebreken. Ze vindt het niet grappig. Ik word verbannen uit de echtelijke sponde. Zelfs uit de slaapkamer. Ik ga, het is tenslotte haar keuze om in mijn gaskamer achter te blijven.

En daar zit ik dan in mijn zaterdagse boom. Zonder bananen. De mens als uitvinding. Zullen we dat ervan maken? Het is een uitvinding met veel gebreken. Er wordt geen garantie bij geleverd en daar kan Thomas Pannenkoek jammer genoeg over meespreken. Maar daar ga ik het vandaag niet over hebben. Nee. Ben ik te ver gegaan met mijn ochtendserenade in het bijzijn van mijn madam? Ja, natuurlijk wel maar het is de aard van het beestje. Kleine Paul schreef ooit op de achterkant van een foto – die ik vond in de koekjestrommel bij de opruim van de woning van mijn moeder zaliger:

Een scheet

Een vliegende planeet

Door God geschapen

Door de mens gelaten.

Winderigheid of flatulentie wordt veroorzaakt door ingeslikte lucht en koolzuur en een mengsel van gassen dat door bacteriën en gisten in de darmen van mens en dier wordt aangemaakt. Het gas wordt via de anus afgegeven aan de lucht. Dat maakt vaak een karakteristiek geluid. Het gas heeft meestal een geur gelijkend op die van een rottend ei.  De kunst van het winden laten wordt ook wel petomanie genoemd. Een petomaan is iemand die er genoegen in schept winden te laten. Petomaan komt van het Franse woord ‘péter’ wat ‘winden laten’ betekent. De meeste zoogdieren laten winden. Ook vogels, vissen en insecten kunnen winderig zijn zo is door onderzoekers vastgesteld..

De geburen zien me in onze boom zitten. Zij denken dat ik de tuin versier voor een of ander feest. Zij weten niets over flatulentie en de beroemde zestigjarige petomaan aan de andere kant van hun haag. Nee, ik zit te broeden op mijn zaterdagse uitvinding. Maar hoe hang ik een scheet in de boom? Een wind, buikwind, darmgas, prot, flatus, buikgas, poep, ruft, veest, windje.

Ik ga een ontbijtje maken voor de geweldigste vrouw van het noordelijk halfrond. Die van het zuidelijk halfrond vragen dat maar aan hun eigen kerels. Een prettige zaterdag.


Is dit plagiaat? Nee, natuurlijk niet. In literaire kringen heet dit stukje … een imitatio. Ik zou het een ‘Pannenkoekje’ willen noemen. Wel met enige hulp van Wikipedia. Wie volgt mijn voorbeeld en schrijft ook een ‘Pannenkoekje’ … 

Benieuwd naar meer? Klik HIER