Tags

, , , , ,

Een gewone maandagavond. We hebben gegeten. Isabel vecht tegen ziek worden en wil graag vroeg naar bed. Eerst nog één aflevering kijken van ‘The Sinner’. En het liefst in bed. Dat deden we vaker. Ik haal mijn laptop, de externe schijf waar de serie op staat en een geluidsboxje dat we via bluetooth verbinden. Appeltje, eitje.

Nee, toch niet. Eerst heb ik moeite om laptop en box aan elkaar te koppelen. De serie start wel met VLC maar zonder geluid. Raar, dat probleem is nieuw. Of zou deze vijfde episode een fout in zich verbergen? Ik herstart de laptop. Vijf minuten later heeft de aflevering gewoon geluid zoals gewoonlijk. De bluetooth-verbinding blijft weerbarstig en dan springt mijn scherm plots naar ‘licht blauw met vage strepen.’ Wat is dat?

Ik druk vier seconden op de ‘Start / Uit knop’. De computer schakelt uit en start vanzelf weer op. Het Apple-logo is zichtbaar maar het beeld blijft vaag, lichtblauw met strepen.

Digitale hoofdpijn (Bron: Pixabay)

Ik herhaal UIT/AAN nog een keer of tien. Altijd met hetzelfde effect. Als het opstart-programma halverwege is slaat de laptop uit. Ik baal met hele grote hoofdletters. Ik besluit dat mijn Macbook Pro en nachtje mag uitrusten. Ik pak mijn tablet dat meestal dienst doet als e-reader en soms als lichtgewicht artikel om te browsen op internet. Je gelooft het niet … zo dood als een pier. Ik hang het ding aan een stopcontact. Wacht tien minuten. Niets, niks, rien, nada. Ik ga zwaar balend naar bed met een papieren boek en heb een miserabele nacht.

Ik heb mijn laptop nodig voor mijn werkzaamheden. Ik probeer het nog tweemaal in de vroege ochtend. Hetzelfde resultaat. Gelukkig krijg ik mijn Samsung-tablet wel aan de praat. Ik ga naar mijn afspraken in Maputo. Waarschijnlijk moet ik één van de volgende dagen (weken) naar de Apple-dokter in Nelspruit (Zuid Afrika).

Vanmiddag sloot ik mijn oude MAC weer aan. Hij stond al anderhalf jaar werkeloos in een doos naast mijn bureau. En ja … het feit dat ik dit kan typen en dat jullie dit kunnen lezen betekent dat ik weer online ben. Voorlopig kan ik weer aan de slag. Aan het werk. De informatie die nu diep opgeborgen zit in de laptop, komt er hopelijk gauw weer uit. Maar het belangrijkste is … ik kan weer vooruit. Iets minder mobiel en iets minder flexibel maar je hoort me niet klagen. Voorlopig denk ik maar niet teveel aan de waarschijnlijke kosten … Dat zijn zorgen voor later.

In de serie #07/40

Advertenties