Tags

, , , , , , ,

Dat ik de politiek een beetje blijf volgen via internet heb ik al wel vaker geschreven. Ik moet mijn eigen mening dus vormen via allerlei digitale bronnen. The Donald mag dan wel beweren dat alles fake news is, ik haal mijn informatie toch uit de media. Waar anders? Of ik alles geloof? Natuurlijk niet. Ik probeer me ruim te informeren en realiseer me meestal wel wat de achtergrond is van krant of magazine.

En ik heb een paar ‘verslavingen’. Ik vind het nog steeds lastig om niet door te klikken als ik het woord ‘Trump’ lees. Het is haast een dagelijkse soap geworden. Verontrustend is natuurlijk het feit dat hij op zo’n belangrijke positie zit. Ook ‘Mourinho’ was goed voor veel kliks. En de nieuwste ster aan mijn door-klik-firmament is ‘Thierry’. Zo las ik onlangs ‘Ten strijde met Thierry’ (FtM), ‘Thierry en de Latijnse school’ (Joop), De mailbox van Arnon Grunberg / Zielig uiltje (Humo) en ‘Uitgeput’ (BnR). Ik lees ook met enige regelmaat de lange artikelen in De Correspondent. Vrij Nederland en De Groene Amsterdammer krijgen met enige regelmaat mijn aandacht en mijn Blendle-centjes. Ook stukjes van Leon de Winter (Telegraaf) en Theodor Holman (Parool) lees ik af en toe maar ik hou veel meer van de beschouwingen van Bert Wagendorp (Volkskrant).

Deze Scrabble-woorden worden vast afgekeurd.

Goed … waarom dit stukje? Ik kwam de term ‘Nationaal populist’ weer eens tegen en ja … ik vind die term wel wat hebben. Begrijp me niet verkeerd … de term, niet het gedachtegoed.

Tenslotte: wie hoort er niet thuis in het lijstje? José Mário dos Santos Mourinho natuurlijk. Overroepen voetbalcoach. Maar ik heb een zelfde soort fascinatie voor deze ‘braller’ als ik dat heb voor Trump en Baudet. Nauwelijks voor Wilders.

In de serie: #22/40